Stel je voor, je opent ’s ochtends je gordijn en in plaats van een een zwart dak, zie je een mooi groen dak? Dat gevoel willen Eelko Sieval en Coen Visser van TOPGROEN voor elkaar krijgen. “We willen het zo makkelijk mogelijk maken voor mensen om een groen dak zelf te leggen”, zegt Coen.

Het idee voor het platform TOPGROEN is ontstaan toen Eelko en Coen samen op reis in India waren, waar ze samen vrijwilligerswerk doen. Beiden hebben ze andere bedrijven, waaronder een in de bouw (Coen) en in de software (Eelko), maar samen een bedrijf beginnen stond nog op de wishlist. “TOPGROEN is ook echt missie een gedreven bedrijf”, zegt Coen. “We willen binnen 10 jaar 1 miljoen vierkante meter groene daken leggen. We zijn geen klimaatridders, maar vinden wel dat er wat moet gebeuren. Daarom willen we het groen en de natuur weer terug naar de stad halen.”

Lees verder op Impact Less

Als iemand die trainingen geeft aan groepen en werkt als presentatrice en dagvoorzitter op evenementen, is de Corona crisis funest. Vanaf de een op de andere dag zat Neeltje van den Brand thuis: alles was afgelast. “Het was wennen aan de nieuwe situatie. Normaal kan ik snel schakelen, maar dat viel toen even weg”, zegt ze.

Voor Neeltje zat er maar een ding op: de Tozo (Tijdelijke overbruggingsregeling zelfstandig ondernemers) aanvragen. “De eerste weken voelde ik me gewoon murw ervan”, zegt Neeltje. “Je wordt een soort verplicht werkloos. Ik wil wel werken, maar het mag gewoon niet. Die 1050 euro die ik krijg met een zoon thuis en een eigen huis, zet echt geen zoden aan de dijk.”

In de eerste periode zat Neeltje aan de telefoon bij de Corona crisislijn, ook om nog voor nog wat inkomsten te zorgen. “Dat was wel heel zinvol werk, er zijn zoveel mensen in paniek”, zegt ze. “Er zijn ook veel mensen die geen netwerk hebben en er nu alleen voor staan. Dat vind ik echt heel schrijnend om te zien.”

Qua trainingen offline en evenementen en congressen ziet het er voor Neeltje niet zo positief uit. “Ik denk niet dat het dit jaar nog goedkomt qua omzet. Het is al bijna zomer en dat zijn sowieso karige maanden.” Daarom verschuift Neeltje nu haar focus meer richting video en online.

Online training geven en acteren

“Daar heb ik me wel echt overheen moeten zetten, er zijn veel dingen die je wel online met video kan doen, maar veel ook niet”, meent Neeltje. “In mijn trainingen draait het echt om de groepsinteractie, en die mis ik op Zoom.”

“De non-verbale communicatie is in mijn trainingen heel belangrijk. Het geeft me veel feedback. Oogcontact is heel belangrijk, maar ook of iemand gespannen binnenkomt, of op zijn stoel zit te wiebelen”, zegt Neeltje. “Daar pas ik mijn trainingen op aan. Die feedback mis ik nu en dat zijn dingen die je niet met video kunt bereiken als je alleen maar iemand’s hoofd ziet.”

Toch vliegen haar dagen om. “Ik ben online trainingen aan het volgen en vooral heel veel aan het leren hoe ik trainingen online kan aanbieden. Ik heb met mijn collega Petra ten Hoor-Schmidt een masterclass opgenomen voor de NHL over het omgaan met klachten van klanten en dat smaakte echt naar meer. We hadden een hele setting gemaakt met een meisje van de bediening in Grand Café Z in Leeuwarden.” Bij Grand Café Z kun je nu filmstudio’s huren in allerlei verschillende settingen om zo de omslag naar online ondernemen makkelijker te maken. “Die ruimtes zijn steeds helemaal volgeboekt, dus dat loopt hartstikke goed”, vertelt Neeltje.

“We zijn nu aan het kijken hoe we meer van dit soort dingen kunnen doen. We zijn met een groepje aan het leren hoe we acteerles online kunnen geven. En ik ben ook bezig met een training over online modereren. Dus er staat wel van alles op de planning.”

Toch is het wel een periode die ook voor spanning zorgt. “Ik denk dat als ik weet dat er een einddatum is, dat ik veel meer rust zou hebben. De onzekerheid is het ergste. De vraag is nu toch ‘moet ik nu op zoek naar een baan of toch niet?’ Dat maakt het lastig.”

Schroefjes sorteren in de Schuilschuur

Neeltje is van nature een extravert type en mist daardoor ook wel de nabijheid van mensen in deze tijd. “Aan de andere kant merk ik ook dat ik heel graag alleen ben”, zegt ze. In oktober moet de Schuilschuur klaar zijn en daar moet nog heel veel voor gebeuren “Dus ik ben aan het opruimen geslagen en dat vind ik heerlijk. Ik word verrast in mijn eigen huis, ik hoef even niets en je ziet direct resultaat. Dat is heel fijn, ik kan even helemaal uit mijn hoofd komen. Even loskomen van die onzekerheid.”

De Schuilschuur is een initiatief van Neeltje om mensen op te vangen die nergens anders heen kunnen als ze bijvoorbeeld bij hun partner weggaan. “Dat is nu heel erg nodig. Ik heb een vriendin en zij zei dat het nu al drukker is met scheidingen en ik heb al mensen op de wachtlijst staan, dat is echt heel sneu.” Dus daarom werkt Neeltje er hard aan om te zorgen dat de Schuilschuur in oktober mensen kan opvangen.

“Ik maak sprekende, ludieke of zingende verjaardagskaarten voor mensen. Of zet ze, na aanvraag, in het zonnetje, maak korte reclamefilmpjes voor bedrijven, om zo meer donaties op te halen voor de Schuilschuur”, zegt Neeltje. “Mensen reageren echt super enthousiast, en ik leer zo steeds beter mijn eigen video’s maken met mijn telefoon.”

Een ding is zeker, ondanks alles blijft Neeltje bezig en positief. Ze zet zich vol in om mensen te helpen en zoveel mogelijk aan haar bedrijf te blijven werken en nieuwe manieren te vinden om toch aan het werk te blijven.

Wil je ook de Schuilschuur helpen? Dan kun je hier doneren.

Wil je liever iemand verrassen met een digitaal, ludiek filmpje of wil je je bedrijf promoten middels een filmpje: mail dan naar info@toneeltje.nl

Als je business draait om offline werken met mensen en het lakken van nagels, dan ligt het sinds de Corona crisis in een klap stil. Dat is voor Korien Thiewes het geval. “Maar het heeft me wel gelijk aan het denken gezet wat ik wel kan doen. Dat is iets wat er altijd in heeft gezeten.”

Foto door Mariska de Groot

Korien geeft ondernemers coaching op het gebied van merkstrategie, terwijl ze hun nagels lakt. Een bijzonder combinatie die is ontstaan na de geboorte van haar drieling Lin, Sep & Matt. Nu contactberoepen niet mogen, is het voor Korien ook even omschakelen: wat kan ik nu doen? “Ergens doet het me ook wel denken aan mijn eigen ‘crisis’ toen ik zwanger was van mijn drieling. Met 27 weken werd ik opgenomen en kwam alles voor mij neer op mindset om daar zo goed mogelijk voor mezelf en mijn kinderen uit te komen. Maar een ding was duidelijk, zoals ik toen mijn leven leidde, dat ging na de geboorte niet meer. Deze periode nu, voelt een beetje hetzelfde.”

Sit Back and Polish

Waar veel ondernemers in reactie op de crisis, online schoten, was dat voor Korien niet het geval. “Ik was al bezig met kijken of ik het lakken van nagels en coaching naar de huiskamer kan brengen”, zegt Korien. “Dat mensen ook zelf aan de slag kunnen om te reflecteren en een momentje voor hunzelf te nemen. Ik merkte ook dat er steeds meer vrouwen bij me kwamen die geen ondernemer waren, maar wel even wilden sparren. Daarom wil ik dit voor zoveel mogelijk vrouwen beschikbaar maken.”

Onder de naam Sit Back and Polish lanceerde Korien haar platform waar in juni de cursus start. Elke maand komt er een nieuwe cursus, met een ander thema. En natuurlijk zit daar een bijpassende nagellak bij zodat je zelf aan de slag kunt. Alles is gericht op het nemen van een moment rust voor jezelf. “Mijn grootste droom is om een eigen selfcare nagellakmerk te lanceren. Ik ben nu bezig met een partner om die lijn te produceren zodat het echt allemaal mooi op elkaar aansluit.”

“Mijn missie is om voor iedereen een moment van bewustwording te creëren en ruimte te maken voor balans en om goed na te denken over de vraag ‘wat wil ik nou echt’. Niet iedereen vindt het fijn om te mediteren, maar iedereen kan nagels lakken en zo dat momentje rust nemen.”

Foto door Mariska de Groot

Crisis

Twee jaar geleden kwam Korien erachter dat ze op een natuurlijke wijze zwanger was geworden van een drieling. Iets wat niet vaak voorkomt. Maar wel iets wat haar leven meer focus heeft gegeven. “Lin, Sep & Matt hebben me een zaklamp gegeven, daardoor valt er zoveel af en is het zoveel makkelijker om te focussen”, zegt Korien. “In de Corona Crisis heb ik nu een lasergun gekregen. Ik moet nu nog selectiever zijn waar ik me mee bezig hou, want kan ik effectief maar anderhalve dag werken, omdat de kinderen nu thuis zijn.”

Afgelopen week kluste Korien aan haar thuiskantoor. “Ik stond afwisselend met een kwast, laptop of een kind in mijn handen”, lacht ze. Deze Corona periode vraagt voor iedereen om een nieuwe aanpak. “We worden nu tot stilstand gebracht door de crisis en iedereen moet even een nieuwe modus vinden”, zegt Korien. “Ik merk dat veel mensen gaan nadenken over wat je gedaan hebt de laatste tijd. De volgende vraag is dan: waarom heb ik eigenlijk zo hard gewerkt? Dat gebeurde bij mij ook na de geboorte van Lin, Sep & Matt.”

“Ik heb dat stemmetje dat vroeg ‘is dit nou alles’ veel te lang genegeerd. Bij alle beslissingen die ik nu maak vraag ik me ook af of ik er echt gelukkig van word en welk voorbeeld ik voor mijn kinderen wil zijn. En dat antwoord vind je juist in momenten van stilstand.”

Foto door Mariska de Groot

“Deze Corona-periode voelt nu even shit, maar uiteindelijk voel je je ook dankbaar dat je die eyeopener hebt gekregen”, meent Korien. “Dat is wat Julia Roberts zegt in de film Eat Pray Love: Ruin is a gift. Ruin is the road to transformation. Dat is ook echt zo. Doordat ik zo vroeg opgenomen werd had ik niet te tijd om na te denken over wat ik wilde met mijn bedrijf als mijn kinderen eenmaal geboren waren. Maar ik heb ook heel erg genoten van die periode, de liefde, verbinding en aandacht voor elkaar.”

Lin, Sep & Matt

De meerling zwangerschap van Korien kwam als een verrassing. “En misschien is het zelfs wel mijn redding geweest”, lacht ze. “Ik was vanaf het eerste moment dolgelukkig en we hadden het gevoel dat we de jackpot hadden gewonnen. Gelijk ging bij mij de knop om en deed ik er alles aan om mijn stressniveaus zo laag mogelijk te houden om gezonde groei te stimuleren. Ik had maar een doel: zorgen dat we gezond met z’n vijven het ziekenhuis uit zouden lopen.”

Toen haar kinderen uiteindelijk met 30 weken geboren werden, volgende er een periode van ziekenhuis in en uit. Daarna, toen iedereen gezond en wel thuis was, knalde de onrust er in. “Ik wilde zo snel mogelijk weer wat gaan doen zodat ik ook weer financieel kon bijdragen aan het huishouden. Maar als ik parttime ging werken wilde ik wel iets doen wat ik leuk vond. Die vraag en welk voorbeeld ik voor mijn kinderen wilde zijn, werden mijn leidraad om mijn business aan te pakken en beginnen met het lakken van nagels.”

“Eerst dacht ik dat mensen me compleet uit zouden lachen: merkspecialist wordt nageltrutje. Maar ik werd er blij van, en daarom ben ik het maar gewoon gaan doen. Ik had ook het geluk dat ik een coach had die op dat moment de juiste vragen stelde.”

“Dat heeft er voor gezorgd dat ik nu echt met een laserfocus voor mijn dromen ga. Iets wat ik veel te lang heb uitgesteld. Ik wil nu met Sit Back and Polish mensen helpen niet diezelfde fout te maken. Ik wil ze de juiste vragen stellen, waardoor ik ze aan het denken zet. We razen allemaal maar door zonder even een moment in te checken of je nog wel op de goede weg zit. Daar is het nu, het moment voor. Met Sit Back and Polish wil ik mensen helpen die momenten van rust en reflectie te nemen om ze zo te helpen de verbinding met zichzelf aan te gaan zodat ze elke crisis aan kunnen.”

Wie Ilse Zijlstra niet kent, mist iets. Haar stories dagelijks op Instagram zorgen altijd voor een heerlijk positief gevoel. Haar positiviteit is aanstekelijk en ook heel oprecht. “Ik ben ook niet altijd een blij ei, en dat hoort er ook bij. Maar ik probeer wel altijd elke dag te genieten van de kleine dingen,” zegt Ilse.

Wie Ilse volgt ziet haar veel wandelen in de natuur, door Groningen en genieten van het geluid van de vogels. Afgestudeerd als psycholoog heeft Ilse als missie om positiviteit weer terug te brengen in de wereld. “Ik wil een lichtpuntje voor mensen zijn, ze hoop geven. En ze inspireren om te kijken naar de kleine dingen waar je blij van wordt.” Iets waar we, juist nu, in deze tijd allemaal wat meer van nodig hebben.

Elke dag een beetje positiviteit

“Ik geloof oprecht dat iedereen die iets wil, zich alleen maar gelukkig wil voelen”, zegt Ilse. “Of dat nou is dat je een auto, of op wereldreis wil. Iedereen denkt dat die dingen gelukkig maken. En ik geloof best dat die grote dingen je even gelukkig maken, maar iets fysieks maakt nooit blijvend gelukkig. Maar je kan dat geluk wil dichterbij vinden. En dat vinden mensen vaak moeilijk. Daarom wil ik mensen laten zien wat er al wel is.”

Nu we met z’n allen alleen maar thuiszitten helpt het focussen op de goede dingen juist om deze periode wat minder zwaar te laten voelen. “Ik merk zelf dat ik dat nu ook extra nodig heb”, zegt Ilse. “Ik had gisteren een baaldag dat ik me even om alles zorgen maakte en me thuis niet kon focussen. Aan het eind van de dag schrijf ik altijd drie goede dingen op. Voor die dag heb ik toen alles opgeschreven wat goed ging. Toen kwam ik erachter dat het best een goede dag was geweest, al voelde ik me gewoon niet zo. En dat is dan ook prima.”

Maar ze kan zich wel voorstellen dat het niet voor iedereen makkelijk is om nu die kleine geluksmomentjes te zien. “Ik kan me voorstellen dat als je nu thuiszit met kleine kinderen die zorg nodig hebben en je moet ondertussen ook nog hard aan het werk dat je denkt ‘rot op met je blije dingen’”, zegt Ilse. “Er worden nu gewoon wel heel veel dingen van je verwacht. En dat is voor sommige lastiger dan voor anderen. Extraverten zullen het nu heel wat moeilijker hebben. Ik vind het zelf ook wel moeilijk dat ik nu geen mensen zie. Van even bellen met een vriendin of video bellen met mijn vader en zus kan ik nu helemaal opleven.”

Lessen geleerd tijdens de corona crisis

Ook voor Ilse zorgt de thuisisolatie voor uitdagingen. “Bijvoorbeeld mijn eigen irrationele gedachten, dat ik thuis niet productief kan zijn. Ik mis dat ik niet even met iemand kan sparren. Voor dit begon zat ik altijd in Inspiratie café OSO. Dat mis ik wel heel erg.”

“Maar ik vind het ook wel mooi om te zien hoe snel wij ons kunnen aanpassen”, zegt Ilse. “Ik hoor van veel mensen dat ze hun ritme toch wel weer gevonden hebben in de nieuwe situatie. Al is dat natuurlijk niet voor iedereen zo.”

“Zelf heb ik gemerkt hoe belangrijk familie is voor me. Ik heb laatst een kaartje bij mijn opa in de bus gedaan. Mijn oma is in februari overleden. En ik vond het zo fijn dat we even naar elkaar konden zwaaien. Die verbinding tussen mensen is wel echt nu sterker geworden.”

Die verbinding merkt ze ook op straat en in de winkel. “Je maakt wel meer oogcontact met mensen, even elkaar aankijken om te bepalen wie er met een boog om de ander gaat lopen. En je ziet heel veel initiatieven dat mensen elkaar gaan helpen, met de boodschappen en andere dingen waar mensen nu hulp bij nodig hebben. En dat vind ik echt heel mooi om te zien. We doen dit toch allemaal met elkaar. En ik hoop dat dit echt voor een blijvende verandering in de wereld zorgt.”

Ilzi Creations: Wandelcoaching, sieraden en yoga

Voor haar bedrijf, Ilzi Creations heeft het ook gevolgen. Zo was Ilse net gestart met wandelcoaching, en gaan veel van de markten waar ze haar sieraden verkoopt niet door. “Ik merkte in het begin dat ik ook juist heel veel ideeën kreeg. Teveel om te doen. Ik ben ze maar gaan opschrijven, maar ik moet bijvoorbeeld nu wel echt met mijn website aan de slag.”

Daarnaast is ze nu ook een online training aan het ontwikkelen. “Zo kan ik toch doorgaan met mijn missie ook al kan ik nu geen face-to-face wandelcoaching doen. Daarom doe ik nu telefonische wandelcoaching.” De sieraden waar ze nu bekend om staat worden voor haar dan ook steeds meer een middel. “Ik mocht laatst een tekstarmband maken voor iemand en aan de telefoon werd het bijna een coaching gesprek. Ik vroeg haar wat ze meer op een dag wilde ervaren, waar ze behoefte aan heeft. Daar is toen een hele mooie tekst uit ontstaan. Dat zijn echt dingen waar ik heel gelukkig van word.”

En ondanks dat de crisis en de thuisisolatie uitdagingen met zich meebrengen, focust ze zich daarop. “Ik wil deze tijd gebruiken om mijn coaching en training goed neer te zetten.” En met Ilse’s positieve instelling gaat dat zeker goedkomen.

Bevroren. Zo voelde ik me sinds half maart. Paniek. Wat als ik straks geen klanten meer heb? Sinds het begin van de Corona crisis ging ik door met wat ik deed terwijl ik mijn inkomen terug zag lopen. Alsof iemand langzaam de wurggreep aantrok. Die vecht- en actiemodus was bij mij ver te zoeken. Tot vorige week.

De eerste zes weken waren weken van rouw. Van vloeken en tieren en toekijken of mijn inkomen waar ik zo trots op was (eindelijk geen bijstand meer) langzaam naar beneden viel. Voor mij geen rust om te reflecteren. Maar eerder paniek. Waar haal ik nieuwe klanten vandaan? Wat moet ik nou? Wat wil ik nou? Alle oude spoken vielen tegelijk weer uit de kast, waar ik ze zo netjes in had geduwd. Het zorgde voor een enorme creatieve blokkade. Overlevingsmodus was het woord. Krampachtig vasthouden wat je had.

Vorige week ging de knop om. Sinds ik met mezelf heb afgesproken dat ik elke dag een blog schrijf, maakt niet uit wat het is, is de blokkade ook vertrokken. Elke dag schrijf ik, en daarmee komen de nieuwe ideeën weer, zelfs een hele nieuwe dienst. En krijg ik weer lol in wat ik doe.

Ergens schop ik mezelf wel dat het zo lang heeft geduurd. Maar vandaag vroeg iemand me ‘is het echt zo lang die zes weken?’ Nee. Eigenlijk in perspectief niet. Maar ja, het is lang als je, je inkomen ziet dalen. Iets waar je zo hard voor gewerkt hebt. Ik was even uitgevochten. De geforceerde rust was nodig om het perspectief terug te krijgen.

Eigenlijk is dit net zoiets als een depressie. Als je het gevoel niet accepteert dat je, je even zo mag voelen, is het dweilen met de kraan open. Pas toen ik tegen mezelf zei dat het ok was om me even kut te voelen en dat ik niet meteen in de actiestand hoef, kwam de creativiteit weer terug. En daarmee de vechtlust, om weer al mijn energie in mijn business te stoppen, weer terug.

Dat had tijd nodig. Dus voor iedereen die nu worstelt: het is ok. Ja het is klote, maar soms is afstand nemen ook heel belangrijk. Je hoeft niet nu met hagel te gaan schieten en zo snel mogelijk weer online te komen. Soms mag je het even niet weten om daarna weer met volle energie verder te kunnen gaan.

Corona is een tijd met nogal wat negatieve gevolgen voor ondernemers. Veel mensen die hun werk niet kunnen doen. Voor Pauline Gils was dit juist het duwtje in de rug wat ze nodig had om haar hart te volgen en mensen te helpen en begeleiden met astrologie.

“Ik durf eigenlijk niet te zeggen dat dit een fijne tijd is voor mij”, lacht ze. “Maar eigenlijk is dat het wel.” Pauline is ook personal trainer, maar al haar trainingen liggen door het Corona virus en de bijbehorende maatregelen helemaal plat. “Het sporten ligt nu gewoon echt helemaal stil.”

“Ik was al bezig met het opzetten van The Cosmic Compass, maar ik kan wel echt zeggen dat het in deze tijd in een stroomversnelling is gekomen. Alsof het universum me nog even een laatste duwtje in de rug geeft om dit echt te gaan doen.”

Pauline’s website is nog niet klaar, maar ze biedt via Instagram al wel haar diensten aan. De aanvragen stromen binnen voor de mini astro bio’s die ze voor mensen maken. “Mensen zijn super enthousiast. Ik denk ook dat het komt omdat mensen het juist nu heel fijn vinden. Ze zitten thuis en denken na over de vraag: wie ben ik? En wat moet ik. De astro bio’s geven heel veel inzichten. Dat geeft mensen, ook die het nu zwaar hebben, heel veel rust.”

Corona is de tijd voor verandering en doorpakken

Als personal trainer is Pauline al gewend om mensen te coachen. “Daar draait het ook om het analyseren van mensen, om te kijken wat ze nodig hebben om daar te komen waar ze willen komen”, zegt Pauline. “Maar dat is meer gericht op de buitenkant, terwijl astrologie zich heel erg richt op de binnenkant. Voor mezelf heb ik het idee dat ik mijn werk als personal trainer, hoe leuk ik het ook vind, nodig had om daar te komen waar ik moest komen: bij astrologie. Want dit ben ik gewoon. Als ik even niets te doen heb, is dat het eerst wat ik erbij pak. Daar ligt mijn hart.”

Doordat het geven van trainingen helemaal wegviel, heeft Pauline ineens de tijd om er écht voor te gaan. “Dat is ook best wel eng. Want nu heb je die bal in handen, moet je hem vasthouden en er ook echt iets mee doen.”

“Maar aan de andere kant is het ook heel fijn. Het is een soort lege pagina en het normale ritme is helemaal weg. Ik heb de ruimte om mij bezig te houden met mijn website, met het uitschrijven van de astro bio’s, echt het finetunen van alles. Daar ben ik echt heel erg dankbaar voor.”

“Ik deed eerder de astro readings ook face-to-face, maar dat kan nu niet. Nu krijg ik via Instagram soms ook een naam en een geboortedatum van iemand die ik ook helemaal niet ken. Dus nu is het nog meer een test voor mijn kennis en meer kans om te oefenen. Meestal zie en voel ik dingen aan, nu moet ik er op letten dat ik dingen duidelijk verwoord en ook nog eens goed uitleg voor mensen die geen verstand hebben van astrologie. Zonder Corona had ik dit veel langer uitgesteld om dit zo op deze manier te proberen.”

Liefde voor astrologie

De liefde voor astrologie zit er al vanaf een jonge leeftijd in. “De tante van mijn stiefvader is astrologe en toen ik nog heel jong was, werd mijn chart vaak erbij gepakt tijdens haar opleiding”, vertelt Pauline. “Er zitten een aantal dingen in mijn chart die heel zeldzaam zijn, dus het ging vroeger ook vaak over mij en wat mij zo bijzonder maakte. Ik heb dat nooit vreemd of zweverig gevonden, maar juist mega interessant. En het is als kind gewoon heel fijn om te horen dat je speciaal bent en wat er bij jou hoort. Dat geeft een bepaald soort rust.”

Astrologie gaf haar het gevoel dat ze goed is zoals ze is. “Dat was heel fijn, omdat mijn jeugd niet zo warm was. Het gaf mij de steun die ik nodig had. Ik denk dat veel volwassenen daar ook nog behoefte aan hebben. Ik hoor veel mensen namelijk zeggen dat ze zich zo herkennen in de beschrijvingen die ik maak, dat het een soort thuiskomen in jezelf is.”

“Het probleem is dat we heel erg opgroeien met het idee dat alles maakbaar is. Dat je er iets aan kan doen en alles haalbaar is. Maar we zijn allemaal heel erg verschillend. Je doet altijd dingen op een bepaalde manier die eigen is voor jou”, zeg Pauline. “Iedereen heeft de behoefte om te horen dat ze ok zijn, dat je mag zijn wie je bent. Met wat ik doe wil ik mensen meer houvast geven in hun eigen kern en ze laten zien dat ze zichzelf mogen accepteren in hoe ze zijn. Want iedereen is mooi zoals ze zijn.”

Een parttime baan, werken als ondernemer en drie jonge kinderen (3, 6 en 9). Voor Myrthe Tijhuis betekent Corona flexibel omgaan met je tijd: “Waar je normaal alles onder werktijden kan doen, moet je nu veel flexibeler omgaan met de tijd die je hebt. Dus vroeger beginnen en veel langer doorgaan.”

Myrthe werkt bij Fontys Hogeschool en heeft haar eigen onderneming Komt Goed Support waar ze als VA ondernemers ondersteund. Al zes weken lang begint haar werkdag om 5 uur. Dan kan ze nog eerst wat werk voor haar eigen klanten gedaan krijgen, voor de stroom Zoom vergaderingen begint. “Alles loopt door elkaar, de telefoon gaat steeds, de kinderen zijn er ook klaar met het thuis zitten, en iedereen wil vergaderen via Zoom.”

Grenzen tussen werk en privé vervagen

Een van de dingen die ze ook merkt is dat de grenzen vervagen. Iedereen werkt wanneer ze kunnen. “Je hebt het idee dat je altijd aanstaat. Soms belt er een collega om half zeven ’s avonds, normaal zouden ze dat nooit doen, maar dan komen ze eindelijk aan werk toe. Dat is niet heel fijn voor je mentale gesteldheid.” Eigenlijk had ze nu op camping in Italië zullen zitten, maar dat gaat dankzij Corona niet door. Dus maken ze er thuis het beste van. Het lekkere weer en de verse pizza’s van haar man halen Italië naar Brabant.

Gelukkig hebben zowel Myrthe als haar man (ook een ondernemer) genoeg werk. “Ik merk zelf dat ik van meerdere grote bedrijven extra klussen krijg omdat ze juist nu toekomen aan al die dingen die zijn blijven liggen. Ik ben vooral echt heel dankbaar dat we allebei genoeg werk hebben en geen gebruik hoeven te maken van de regelingen van de overheid. Maar ik durf niet te zeggen hoe dit er straks uitziet als dit nog een half jaar of zo gaat duren.”

Terug naar school

Met drie kinderen thuis betekent het dat er ook schoolwerk gedaan moet worden. “Ik heb zoveel respect voor alle juffen en meesters. Voor dat schoolwerk ben ik gewoon niet in de wieg gelegd. Ik doe maar wat”, zegt Myrthe. “Het scheelt natuurlijk wel heel erg wat de school doet. Er zijn scholen die alles tot in de puntjes voorbereiden en waar kinderen de halve dag online zijn, maar er zijn ook scholen, zoals die van mijn kinderen, die geven wat werk mee en zoek het maar uit.”

Of het teruggaan naar school het makkelijker zou maken voor Myrthe om meer werk binnen werktijd gedaan te krijgen weet ze niet. “Ze gaan maar voor de helft naar school, dus gaan ze dan tegelijk naar school? Want of ik er nou een of twee thuis heb zitten maakt niet uit, dan kan ik ze net zo goed alle drie thuis hebben.”

Voor nu neemt ze eerst even een week vakantie. Genieten van het Nederlandse weer en niet zichzelf in een spagaat tussen werk en thuis hoeven trekken. “En daar heb ik, nu, heel erg behoefte aan.”

Hoe begin je je dag nou echt productief. Daar zijn al een hoop dingen geschreven van beginnen met sporten, mediteren, je bed opmaken en vooral niet beginnen met e-mail. Marieke Frankema maakte er een journal voor: Morning Magic.

Morning magic Marieke Frankema

De Morning Magic methode bestaat uit een aantal stappen: een affirmatie, een kaart trekken, je taken op papier zetten, een stukje journallen, meditatie en beweging. Om alles op een plek te houden maakte ze er een journal voor. En niet zo maar één, maar een knoeper van een boek waar je voorlopig wel even mee vooruit kan.

Je kunt het boek op zichzelf gebruiken, of ter ondersteuning van het Morning Magic abonnement waarbij je dagelijks een routine in je mailbox krijgt om je dag goed te beginnen.

Zelf was ik al fan van schrijven in de ochtend, gewoon alles op papier dumpen. Als ik het eens een ochtendje oversla omdat ik niet genoeg tijd heb, of geen zin heb, dan weet ik zeker dat de rest van de dag niet soepel zal verlopen. Dan ben ik veel chagarijniger, minder creatief, minder productief, en gewoon niet zo gezellig.

Daarnaast is het schrijven ’s ochtends ook een soort warming up voor ik met mijn werk begin. Als topsporter ga je ook niet met koude spieren een record zetten.

Dus veel elementen van de methode waren niet nieuw voor me. Maar ik kan me voorstellen dat mensen die ’s ochtends, niet schrijven en voor wie wel, dit nieuw is en hier ontzettend veel baat bij gaan hebben.

Een dikke aanrader ook, want Morning Magic zit echt bomvol met de liefdevolle energie en stem van Marieke die er echt heel goed in is om je op een lieve manier in beweging te laten komen.

(oh en p.s. Ik mocht dit boek redigeren!)

Op Halloween 2010 lanceerde ik Fantasyboeken.org. Blogs werden steeds meer een ding. Maar een contentplatform was iets waar veel mensen nog nooit van gehoord hadden. Maar ik had een duidelijke visie: Fantasyboeken.org zou de koploper worden op het gebied van het recenseren van fantasy boeken van Nederlandse bodem. En dat werd het.

Voor ik Fantasyboeken.org lanceerde liep ik al ruim een jaar met het idee. Ik recenseerde in die tijd boeken voor Crimezone, BOEKmagazine en nog wat andere kleinere sites. Ik las me een slag in de rondte en vloog rustig door 12 boeken per week (ja echt).

Toen ik tijdens mijn stage bij BOEKmagazine opperde dat we iets moesten schrijven over de Nederlandse fantasy auteurs werd dat bruut van tafel geveegd. Dat was voor kinderen en was geen echte literatuur. In die tijd begon Thomas Olde Heuvelt net bekend te worden met Leerling, Tovenaar, Vader en Zoon, was het genre nog niet zo mainstream en waren de fantasy festivals nog niet zo groot als ze nu zijn.

Tijdens de Fantasyboeken.org recensie workshop op Castlefest in 2014

Dus in 2010 schraapte ik al mijn moed bij elkaar en lanceerde zonder al te veel voorbereiding (uitgeverijen moesten er in eerste instantie niets van weten) Fantasyboeken.org. Het enthousiasme van fantasy lezend Nederland was zo overweldigend dat ik al snel alleen het aantal boeken en interviews niet meer aan kon. De bezoekersaantallen schoten omhoog en het aantal recensenten wat voor mij werkte ook. Voor ik het wist runde ik een redactie.

Als ik daar nu op terugkijk ben ik nog steeds verschrikkelijk trots op alles wat het me gebracht heeft. Het heeft mij toen op de kaart gezet als recensent, als expert, heeft me bijna een baan als redacteur bij Luitingh-Sijthoff gescoord, en een ontzettend groot netwerk. Maar er zijn ook een aantal dingen die ik er van geleerd heb:

1. Geen verdienmodel

Al die tijd is Fantasyboeken.org ‘liefdewerk oud papier’ gebleven. Ondanks dat we op het hoogtepunt met drie man hoofdredactie waren, en 6000 unieke bezoekers per maand hadden, konden we het niet voor elkaar krijgen om er een verdienmodel aan te hangen. Doodzonde, want dat is uiteindelijk de doodslag gebleken voor de site in 2015. We konden het niet meer de tijd, liefde en aandacht geven die het verdiende.

Als ik nu weer zoiets zou doen (en dat doe ik met Impact Less) zou ik van te voren goed nadenken over het verdienmodel en wat de reden is om de site te beginnen.

2. Een redactie runnen

Ik heb hier voor het eerst geleerd om een redactie te runnen. En daar heb ik veel fouten in gemaakt. Ik heb mensen aangenomen die niet in het team paste, ik heb mensen te laat ontslagen en dingen te veel op zijn beloop gelaten.

Maar ik heb ook niet snel genoeg gedelegeerd en te lang gedacht dat ik alles wel helemaal alleen kon doen – niet dus. Pas toen ik met mijn partner in crime Rianne Werring ging samenwerken konden we de enorme achterstand aanpakken.

In het vervolg zou ik sneller mensen aantrekken om te helpen en weet ik inmiddels dat ik niet alles alleen kan en hoef te doen.

3. Marketing, wat is dat?

Als journalist had ik geen bal verstand van marketing. Ik deed maar wat. Slingerde wat stukjes het web op, knalde er een Tweet en een Facebookpost achteraan en vertrouwde erop dat mensen wel kwamen. Ik had geen e-maillijst, en geen manier om echt een band met mijn fans aan te gaan.

Nu zou ik dat echt heel anders doen. Meer connecties aangaan met mensen, een e-maillijst opzetten en niet meer iets het web op slingeren en verwachten dat mensen het wel vinden.

4. Ik liet mezelf niet zien

De site draaide niet om mij, het draaide om de boeken, de verhalen en de auteurs. Daarom is de site altijd vrij anoniem gebleven. Ik had goede connecties met de uitgeverijen en de auteurs, maar de lezers hadden geen idee wie er achter zat. Ik had geen personal brand en was compleet niet zichtbaar.

Ik denk dat dat uiteindelijk ook heeft bijgedragen aan het ondergaan van de site. Doordat veel mensen mij niet kende, niet wisten wie ik was, was misschien de goodwill ook niet zo goed als ik hoopte. Nu zou ik zelf ook veel zichtbaarder zijn en ook achter de schermen delen waar ik mee bezig ben.

5. Ik kan dit

Maar ik heb vooral aan mezelf bewezen dat ik dit kan. Ik had een visie en ik ben er gewoon voor gegaan; alles opzij zetten en knallen.

Ik heb zo verschrikkelijk veel mooie mensen mogen interviewen, sommigen die nu nog steeds de highlights van mijn carrière als interviewer zijn.

Een van de meest memorabele momenten is die keer dat ik Christopher Paoloni (die van Eragon) interviewde compleet stoned van de medicatie met een dubbele bijholte ontsteking.

Met Christopher Paolini tijdens Elfia 2012

Of die ene keer dat Marcel van Driel mijn recensie zijn moment van 2014 noemde.

Stuk voor stuk mooie momenten en ervaringen die ik koester uit die tijd.

Ik ben daarvoor echt extreem dankbaar dat ik aan mezelf heb bewezen dat ik dit kan. En alles wat ik geleerd heb, en meer, ga ik nu toepassen op Impact Less. Moet die zo groot worden als Fantasyboeken.org ooit was? Misschien, misschien niet. Ik heb in ieder geval een duidelijk waarom, een verdienmodel, en ik kan niet wachten tot het groot genoeg wordt om extra mensen aan te trekken om te helpen.

Normaal ontbijt ik zo min mogelijk achter mijn laptop. Het schijnt niet zo gezond te zijn omdat je gedachteloos eet. Het zorgt bij mij sowieso voor een gejaagd gevoel. Maar vandaag ontbijt ik juist wel achter mijn laptop. Huh? Maar net zei je… Ja. Vandaag is het tijd voor de Breakfast Club.

De Breakfast Club is ontstaan in Groningen als idee van Maxime Tauran en bestaat deze maand twee jaar. Ik had bij de eerste Breakfast Club willen zijn, maar werd toen opgetrommeld door de bedrijfsarts van het UWV die ging bepalen of ik een burn-out had (ja dus).

Maxime Tauran tijdens de Breakfast Club meet-up.
Foto door Foto Franka

Maar die laptop dus. Maxime had dit jaar allemaal geweldige events gepland in Groningen, Assen, Zwolle en Leeuwarden. Maar Corona gooide even roet over de ontbijtjes. Dus daarom zijn de Breakfast Clubs sinds 1 april online. Elke week is er wel een waarbij je kunt aanschuiven. En daar wil ik best wel graag voor achter mijn laptop eten (of in mijn geval, huilen boven een bakje havermout).

Samen ontbijten, maar dan online

Nou kun je denken dat online net ‘dat’ mist wat offline wel heeft. Verbinding met elkaar. De mooie verhalen uitwisselen. Samen tot mooie nieuwe plannen en ideeën komen. Maar niets is minder waar. Online gaat dat net zo makkelijk en ontstaan er net zoveel mooie dingen. Maxime is daar de drijvende kracht achter. Haar enthousiasme is zo aanstekelijk. Het kan gewoon niet anders dan dat je helemaal enthousiast van een Breakfast Club wegloopt. Online of offline. Daar zit geen verschil in.

Foto door Foto Franka

Bijkomend voordeel is dat de online Breakfast Club voor fikse introverten, zoals ik, ook eigenlijk gewoon heel fijn zijn. Veel minder prikkels omdat niet iedereen door elkaar heen praat, een centraal gesprek, veel meer overzicht en kleinere groepen, zodat het veel intiemer voelt.

Tickets zijn 5 euro om je aan te sluiten bij de Breakfast Clubs, die eigenlijk mini mastermind sessies zijn. Spotgoedkoop eigenlijk als je bedenkt hoeveel energie en inspiratie je krijgt van die twee uur. En er ontstaan mooie plannen, mooie connecties. De reden dat jij nu deze blog leest, is omdat ik tijdens zo’n ochtend een liefdevolle, zachte, maar toch ferme schop onder mijn achterste heb gekregen.

“Maar wie zit er nou op mijn verhalen te wachten?” Huilde ik (en nee dat waren echt geen drie traantjes).

“Wij”, zeiden de acht vrouwen op mijn scherm, door mijn koptelefoon. Dus lieve dames. Lieve Maxime, deze is voor jullie. Op veel meer van dit soort mooie, inspirerende ochtenden. Online én offline.