Begin deze week heb ik mezelf een nieuwe 35mm lens cadeau geven. Zoals met zoveel dingen heb ik moeite om mezelf dingen te gunnen. Dingen die mijn business zullen verbeteren en dingen waar ik plezier uithaal.

Maar 10 minuten na het uitpakken en het zien van deze foto’s was dat hele gevoel verdwenen. Ik snap echt helemaal waarom iedereen zegt dat een 35mm lens echt DE lens is die niet mag ontbreken.

You are a Badass staat al jaren bij mij in de kast. Ik kreeg hem van een vriendin in 2016, en ik begon er gelijk heel enthousiast aan. Al snel legde ik hem weg. Ik vond het maar een raar boek.

Een jaar later probeerde ik het nog een keer. Deze keer kwam ik tot de helft. Daarna belandde het boek drie jaar lang, half gelezen, in de kast. Weer kon ik er niets mee.

Nu heb ik hem eindelijk uit en vind ik het fantastisch. Waarom? Het boek richt zich heel erg op mindset, manifesteren en gewoon voor 100% geloven in jezelf, je eigen kracht en dat je alles kan wat je maar wil. Iets wat ik in die tijd echt niet kon en geloven in mezelf was zo’n ver van mijn bed show dat ik niet eens meer wist waar ik was.

De burn-out waar ik in 2018 een diagnose van kreeg was een long time coming. De depressie die erbij hoorde idem dito. Hij begon waarschijnlijk eind 2016, als het al niet eerder was. Mijn mindset was zo fucked dat ik niet eens wist dat je iets aan je eigen gedachten kon doen. Mijn idee van het leven was dat alles een ontzettende struggle was, dat het bij mij hoorde en dat ik blijkbaar gewoon niet gelukkig mocht zijn. Daarom nam ik maar genoegen met elke korrel schijngeluk die ik kreeg.

Het is daarom ook niet gek dat ik voor die schop onder mijn kont die Jen Sincero in You are a Badass geeft, gewoon echt niet open stond. Ik zat in zo’n diep donker zwart gat dat ik het boek las met een ‘yeah right’ houding. Dat werkt natuurlijk helemaal niet, met manifesteren en geloven in jezelf.

Nu vind ik manifesteren nog steeds niet makkelijk, maar geloof er wel in. Ik heb het gedaan, ik weet dat het kan en ik weet dat IK het kan. Ik weet wat ik waard ben, maar ik geloof nog niet altijd voor de volle 100% erin. Dit boek gaf net even het laatste duwtje.

Het boek is er dan ook echt één die ik binnenkort nog een keer ga lezen, voor al die stukken die ik in 2017 las, en waar ik toen nog niets mee kon. Want ik geloof ondertussen echt wel een beetje in mijn eigen badass-ery.

“Hoe heet de serie?” vroeg mijn fotocoach.

“Pasta”, zei ik. Want hoe moet je een serie over pasta koken anders noemen?

De opdracht was om een verhalende serie maken. In corona tijd gebeurt er alleen niet zo heel veel. Daarom legde ik het koken vast. Iets wat eigenlijk, achteraf gezien, ook heel goed bij mij als fotogaaf past en wat ik leuk vind om te doen: alledaagse dingen vastleggen, want daarin zitten de bijzondere momenten.

Ik heb het gevoel dat er een druk op fotoshoots ligt: beste kleren aan, allemaal lachen. Dat is blijkbaar niet mijn ding. De eerste keer dat ik me dat besefte was jaren geleden toen het fotografieboek van Elsie Larson & Emma Chapman uitkwam. Daarin stond een foto van hun nichtje, huilend. Dat niet meteen de foto’s waar je aan denkt als je foto’s laat maken, maar wel de foto’s waar je later misschien mooie herinneringen aan hebt.

Later toen ik voor Marie van Fearless & Framed werkte werd dat alleen maar duidelijker. Gewoon de alledaagse dingen, ontbijt met elkaar, het koken, kinderen die spelen, dat vastleggen, daar zit voor mij het mooie van fotografie.

Want het perfect is gewoon heel erg saai.

Daarom heb ik foto’s gemaakt toen mijn vriend aan het koken was. De keuken is een zooitje, het eten is niet fotogeniek, het licht is niet perfect, en zo kan ik nog veel meer opnoemen. Maar het laat wel een belangrijk onderdeel van ons leven zien. Iets wat er over een aantal jaar weer helemaal anders kan kan zien.

Sinds eind februari schrijf ik elke ochtend drie pagina’s in mijn journal. Wat maakt dat een verschil! 

Ik voelde me uitgeblust, niet creatief, ik vond schrijven gewoon stom en ik wist het gewoon allemaal niet meer. Zo zat ik er ongeveer bij net voordat Corona begon. En Corona heeft er niet veel goeds aan gedaan. 

Ik stond letterlijk even stil. Maar dankzij de ochtend pagina’s, de drie morning pages van Julia Cameron, bleef ik toch in beweging. In het begin ging het stroef, wist ik niet waar ik over moest schrijven. Maar het gaat niet alleen steeds makkelijker, het heeft ook een positieve invloed op, tja, alles. 

Ik ben begonnen aan een blog challenge van 6 weken, lanceerde een nieuwe dienst en kreeg veel meer connectie met andere ondernemers en de meiden op kantoor. Allemaal doordat ik de morning pages begon te doen. 

Voor mij is het meer dan een opwarmoefening waar ik mijn schrijfbrein activeer. Ik denk het beste als ik schrijf. Als ik vastzit kan ik het beste dingen op papier zetten om helderheid te krijgen. Niet in een pro en con lijstje, maar gewoon achter elkaar doorpennen. 

Heel lang gunde ik mezelf daar de tijd niet voor. Dus ging de creativiteit op slot, reageerde ik op alles met ‘weet niet’ en had ik gewoon nergens meer zin in. Sinds ik weer ben gaan schrijven (en soms is het echt niets anders dan ‘zeuren’ op de pagina), weet ik weer beter wat ik wil, meer welke kant ik op wil en lukt het me weer om dingen echt aan te pakken. 

Beste 30 minuten van de dag!

Soms heb je van die momenten dat je niet meer je leven leidt. Dat je niet meer het idee hebt dat jij ergens controle over hebt. Alsof iemand anders letterlijke de touwtjes in handen heeft.

Ik denk dat veel mensen zich nu zo voelen in deze crisis.

Sinds maart mag er niet zoveel. Er kon zoveel niet. Iedereen zat thuis en er zat geen einddatum aan.

Ik heb dat gevoel, wat we allemaal kennen, geprobeerd te vangen in een beeld. Omdat we allemaal wel eens het gevoel hebben dat we zelf de touwtjes weer in handen willen nemen.

Vandaag is het 5 mei. Normaal zou ik vanmiddag in het Stadspark staan tussen de feestende mensen. Ik hou niet zo van grote groepen mensen, maar het bevrijdingsfestival is iets wat niet wil missen. Dit jaar moeten we op een andere manier vrijheid vieren en defineren wat dat in deze situatie is.

Van veel mensen hoor ik dat de nieuwe maatregelen grenzen aan de grondwet. Dat onze vrijheid ingeperkt wordt omdat we zoveel dingen niet mogen. Ik snap dat veel mensen zich opgesloten voelen. Beperkt in wat ze zo graag doen. Geen sociale uitjes meer, niet uiteten en niet met 10.000 man op een grasveld staan om bier te drinken.

De ene dag vind ik dat erger dan de andere. Vrijheid heeft in deze tijd een andere betekenis gekregen. Vrijheid voor mij, nu, is dat ik mijn werk overal kan doen, en dat het voor mij niet uitmaakt waar en wanneer dat is. Dat ik mijn bedrijf zo kan inrichten als ik wil, waar ik gelukkig van wordt.

Ik denk dat het helpt dat ik introvert ben, dat mijn versie van vrijheid niet afhangt of ik naar buiten kan of niet. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik snap ook dat dat voor sommigen niet zo is. Dat juist anderen het heel moeilijk hebben om vandaag niet uitgebreid de vrijheid te kunnen vieren.

Voor nu is dit de vrijheid waar we het mee moeten doen, een beperktere versie, maar wel een die er voor zorgt dat iedereen gezond blijft en dat iedereen straks die vrijheid kan vieren.

Bevroren. Zo voelde ik me sinds half maart. Paniek. Wat als ik straks geen klanten meer heb? Sinds het begin van de Corona crisis ging ik door met wat ik deed terwijl ik mijn inkomen terug zag lopen. Alsof iemand langzaam de wurggreep aantrok. Die vecht- en actiemodus was bij mij ver te zoeken. Tot vorige week.

De eerste zes weken waren weken van rouw. Van vloeken en tieren en toekijken of mijn inkomen waar ik zo trots op was (eindelijk geen bijstand meer) langzaam naar beneden viel. Voor mij geen rust om te reflecteren. Maar eerder paniek. Waar haal ik nieuwe klanten vandaan? Wat moet ik nou? Wat wil ik nou? Alle oude spoken vielen tegelijk weer uit de kast, waar ik ze zo netjes in had geduwd. Het zorgde voor een enorme creatieve blokkade. Overlevingsmodus was het woord. Krampachtig vasthouden wat je had.

Vorige week ging de knop om. Sinds ik met mezelf heb afgesproken dat ik elke dag een blog schrijf, maakt niet uit wat het is, is de blokkade ook vertrokken. Elke dag schrijf ik, en daarmee komen de nieuwe ideeën weer, zelfs een hele nieuwe dienst. En krijg ik weer lol in wat ik doe.

Ergens schop ik mezelf wel dat het zo lang heeft geduurd. Maar vandaag vroeg iemand me ‘is het echt zo lang die zes weken?’ Nee. Eigenlijk in perspectief niet. Maar ja, het is lang als je, je inkomen ziet dalen. Iets waar je zo hard voor gewerkt hebt. Ik was even uitgevochten. De geforceerde rust was nodig om het perspectief terug te krijgen.

Eigenlijk is dit net zoiets als een depressie. Als je het gevoel niet accepteert dat je, je even zo mag voelen, is het dweilen met de kraan open. Pas toen ik tegen mezelf zei dat het ok was om me even kut te voelen en dat ik niet meteen in de actiestand hoef, kwam de creativiteit weer terug. En daarmee de vechtlust, om weer al mijn energie in mijn business te stoppen, weer terug.

Dat had tijd nodig. Dus voor iedereen die nu worstelt: het is ok. Ja het is klote, maar soms is afstand nemen ook heel belangrijk. Je hoeft niet nu met hagel te gaan schieten en zo snel mogelijk weer online te komen. Soms mag je het even niet weten om daarna weer met volle energie verder te kunnen gaan.

Vorig jaar schreef ik een stuk tijdens het dieptepunt van mijn depressie en burnout. Het was voor mij een keerpunt en iets wat ik graag met jullie wil delen.

Fighting depression is like fighting quicksand: the harder you struggle, the worse it gets. The harder you fight, the worse the breakdowns get. The darker the world seems to become. Sometimes searching for the light is the one thing that brings out the darkness even more.

I’ve become accustomed to hiding away, not talk about it and pretend it’s not there. I wanted to make sure people wouldn’t feel awkward, strange, or worse, unaccepted around me. My whole life, I felt like I didn’t fit in like I didn’t belong. And that’s a lonely place to be. It’s the place where you start to crave attention, love, and acceptance from the wrong people: The asshole boss. The shitty boyfriend that claims your body whenever he feels like it. Desperate to find that one light that tells you, you are ok. You belong.

I can’t pinpoint the exact moment where my mood went dark, where the light days seemed like a faraway dream. At some point, I thought that this was just me, my personality. Dark periods, lighter periods. All ebbing and flowing like the sea. Replacing each other so smoothly you can’t find the edges. Sometimes with such violence that you don’t know up from down anymore. It all blurs together in one all-consuming swirl.

Only when I accepted the darkness and accepted it was ok to not ok, light returned. Not the stars, the moon and the sun, but the lights closer to me. The friends texting, asking if I was ok. The hugs that sweep me off my feet. The sleeping dogs on my lap. The older people smiling at me during my walks through the city. The friends that kept giving me pieces of their lights, knowing I couldn’t return at that moment, and still gave it anyway.

I was so busy fighting, I didn’t see it. And once I stopped, I noticed their light and how it had kept the small fire inside my soul burning.

Sometimes healing is not about fighting the darkness on your own. It’s sitting in the darkness until you recognise the light showing up as stars that are not light years aways anymore.

We are all made up of a thousand tiny stars.

Ik zit aan de eettafel als ik ze ’s avonds in de schemer vanuit mijn oog voorbij zie flitsen. Ze schieten voor het raam langs met een ontzettende snelheid en een wendbaarheid waarmee ze net stuntpilioten lijken. Het mooie aan op vier hoog wonen, is dat we op de perfecte hoogte zitten om de vleermuizen te zien.

Elke avond, sinds de lente begonnen is, komen ze vliegjes en mugjes snoepen. Omdat we ook nog eens vlak aan de rand van de stad wonen, zitten hier ontzettend veel vleermuizen. En ik vind ze echt fascinerend. Ik kan uren aan tafel zitten of voor het raam staan om ze te bekijken. Sinds de avonden warmer worden en we een outdoor zitzak kochten, liggen we ook wel eens ’s avonds op het balkon in de Fatboy te kijken naar de vleermuizen die over ons hoofd voorbij schieten.

Het is een van mijn kleine geluksmomentjes op de dag. Net als het eerste kopje thee ’s ochtends, de morning pages in de ochtend, en ’s avonds knuffelen met mijn vriend.

Er is een moment geweest waarop ik deze kleine momenten van tafel veegde. Dat ik ze niet belangrijk genoeg vond omdat het niet groot genoeg was. Maar deze kleine momenten, als je vriend thee voor je neerzet terwijl je hard aan het werk bent, die zijn zo belangrijk. Ja het is leuk als je een grote opdracht binnenhaalt en ja het is leuk als je samen op vakantie kan. Maar die kleine momenten door de dag heen en soms ook de voorspelbaarheid van die momenten zorgen ervoor dat elke dag iets moois heeft.

Ooit zei er iemand tegen me: als je maar lang genoeg mooie dingen ziet, dan word je er blind voor. Dat wil ik proberen te voorkomen. Want juist die dingen, die ‘gratis’ mooie dingen, die wil ik nooit voor ‘gewoon’ aannemen en ik wil nooit stoppen met ze op te merken en te zien

Ik moet iets opbiechten: ik heb de Self Help Hipster nooit echt gevolgd – I know right?! Maar als ik iets van Lianne voorbij zag komen vond ik het instant grappig. Haar eerste boek Je Moet Bijna Niets, heb ik direct gekocht en verslonden. Dus toen Dingen Anders Doen uitkwam was het een no brainer en viel die op publishing day meteen in de brievenbus.

Een ding wil ik voorop stellen in Dingen Anders Doen, doet Lianne eigenlijk niet zoveel anders als in haar eerste boek. Het is een grappig en vlot geschreven boek dat lekker leest en bol staat van de herkenbare situaties. Net als Lianne heb ik een gruwelijke hekel aan sokken, vind ik de was opvouwen een hel, at ik te veel suiker en is het inbouwen van sporten (ook als thuiswerkende freelancer) gewoon echt een uitdaging.

Maar goed, Dingen Anders Doen dus. Na het eerste boek waarin de boodschap was dat je eigenlijk niets moet, ben je er waarschijnlijk achter gekomen dat je wel dingen wil. Maar dat is niet altijd even makkelijk. Gewoontes zijn er soms zo hard ingeslopen dat je soms niet eens weet waarom je het doet, laat staan hoe je dingen aanpast.

En dat aanpassen, daar gaat dit boek dus ook over. Lianne begint bij het begin: waarom moet je dingen anders doen? Wil je dat eigenlijk wel? En wat is zo’n gewoonte nou eigenlijk? Verhelderend en grappig en ik garandeer je dat het niet alleen pijnlijk herkenbaar is (wie heeft er wel eens niet zich uit een gewoonte gepraat om te blijven bankhangen, terwijl je eigenlijk zou sporten), het is ook heel motiverend; oh ik ben dus toch niet de enige die dat heeft.

Geen zelfhelp goeroe die de verlichting heeft bereikt en vanaf zijn yogamatje vertelt hoe jij daar ook kan komen. Dat is gewoon voor veel van ons niet haalbaar. Want ook bij mij bellen er klanten tijdens het eten, en zijn er soms al brandjes nog voor ik mijn ontbijt in mijn mond heb. Lianne is ook maar gewoon een mens, waar gewoontes aanpakken niet altijd even soepel gaat.

Zoals ze zelf zegt: het leven kost altijd een beetje moeite om iets te veranderen. En dat is ook ok. En eerlijk gezegd: wat een verademing. Lekker nuchter, beide benen op de Zuid-Hollandse grond en gewoon keihard eerlijk.

Dat maakt het als allereerste echt een heerlijk boek om te lezen. En met de tips die aan het eind van elke hoofdstuk staan, laat ze je zien hoe jij heel makkelijk zelf dingen anders kan doen.

Aanrader dus voor iedereen die zegt: ja misschien, ooit, ga ik dingen anders doen. Begin met het lezen van dit boek, en dan is het gelijk makkelijker om een stapje in de goede richting te zetten.