Tegenwoordig kan je bijna alles funnelen: marketing, customer journeys, advertenties, reclames, noem maar op. Maar wat is dat nou zo’n funnel? Wat kan je er mee? En waarom voegt het hebben van een funnel iets toe aan je bedrijf?

Een funnel het Engels woord voor trechter. Er komt iets binnen in grote hoeveelheden, en dat wordt via de trechter gebracht naar het eind doel. Van een grote jerrycan ruitenwisser vloeistof zo hup, het reservoir in je auto. Als je alles in een keer erin had willen gieten was het misgaan: alles was erover heen geklotst en de vloeistof had zijn doel gemist. Zonde van de tijd, de effort en het geld.

Met een e-mailmarketing funnels is het net zoiets. Er zijn heel veel mensen wel geïnteresseerd is jouw dienst of product, maar niet iedereen is jouw ideale klant. Door je funnel zorg je dat de klanten op het juiste moment bij de juiste dienst komen en klant van je worden. Terwijl als je zo maar in het wilde weg marketing boodschappen erop los schiet, alles net als de ruitenwisservloeistof zo zijn doel voorbij klotst.

Wat je dus doet is e-mailmarketing, is het gericht sturen van commerciële berichten om mensen die al geïnteresseerd zijn op de hoogte te houden. Klinkt een stuk lekkerder dan ‘content produceren en hopen dat er iemand luistert’.

Een e-mailmarketing funnel is dan ook niet voor niets de derde stap in het grotere e-mailmarketing plaatje.

Eerst wil je heel helder hebben waarvoor je e-mailmarketing wil inzetten
Daarna wil je beginnen met lead generation en iets aanbieden waar jouw doelgroep ook echt behoefte aan heeft.

En dan is het tijd om te funnelen.

Laat klanten kennismaken met je

Uit die hele grote bak klanten die op je lijst komt zal je niet met iedereen een klik hebben. En dat is ook helemaal niet erg. Vroeger op school in een klas met dertig mensen vond je ook niet iedereen aardig. Het is juist de bedoeling dat mensen daar in jouw funnel achter komen of ze wel of niet bij je passen.

Het is dus helemaal niet erg als mensen zich uitschrijven. Sterker nog – je wil juist dat er mensen afvallen.

Dit is het moment dat je funnel, automatisch, voor je gaat schiften. Uiteindelijk hou je zo alleen de mensen over die echt geïnteresseerd zijn in wat jij te bieden hebt, en dus ook echt jouw ideale klant zijn.

Stéphanie de Geus van Story Sparks
Stéphanie de Geus van Story Sparks

Niet iedereen op je lijst wordt klant

Het is dus ook niet gek dat niet iedereen die op je lijst koopt. Sommige mensen kopen nooit iets, maar blijven wel hangen voor de gratis content, anderen kopen direct en weer anderen kopen pas iets na ruim een jaar of zelfs langer.

En dat is helemaal niet erg.

Er is veel te vinden over het ideale conversie percentage. Het schommelt van openingspercentages van 40-50% (mensen die je e-mail openen) van 16-30% die klikken op een link in je mail. Er wordt dan ook niet voor niets gezegd dat voor elke 100 mensen op je lijst er 1 klant bij je wordt.

Raak niet ontmoedigt, zorg dat je nieuwe mensen op je lijst blijft krijgen door toffe content te maken, blijf kijken wat werkt en wat niet en blijf zo je funnel optimaliseren. Want ook hier is meten nog steeds weten. (Ja soms zijn clichés gewoon echt waar).

“Hoe heet de serie?” vroeg mijn fotocoach.

“Pasta”, zei ik. Want hoe moet je een serie over pasta koken anders noemen?

De opdracht was om een verhalende serie maken. In corona tijd gebeurt er alleen niet zo heel veel. Daarom legde ik het koken vast. Iets wat eigenlijk, achteraf gezien, ook heel goed bij mij als fotogaaf past en wat ik leuk vind om te doen: alledaagse dingen vastleggen, want daarin zitten de bijzondere momenten.

Ik heb het gevoel dat er een druk op fotoshoots ligt: beste kleren aan, allemaal lachen. Dat is blijkbaar niet mijn ding. De eerste keer dat ik me dat besefte was jaren geleden toen het fotografieboek van Elsie Larson & Emma Chapman uitkwam. Daarin stond een foto van hun nichtje, huilend. Dat niet meteen de foto’s waar je aan denkt als je foto’s laat maken, maar wel de foto’s waar je later misschien mooie herinneringen aan hebt.

Later toen ik voor Marie van Fearless & Framed werkte werd dat alleen maar duidelijker. Gewoon de alledaagse dingen, ontbijt met elkaar, het koken, kinderen die spelen, dat vastleggen, daar zit voor mij het mooie van fotografie.

Want het perfect is gewoon heel erg saai.

Daarom heb ik foto’s gemaakt toen mijn vriend aan het koken was. De keuken is een zooitje, het eten is niet fotogeniek, het licht is niet perfect, en zo kan ik nog veel meer opnoemen. Maar het laat wel een belangrijk onderdeel van ons leven zien. Iets wat er over een aantal jaar weer helemaal anders kan kan zien.

Sinds eind februari schrijf ik elke ochtend drie pagina’s in mijn journal. Wat maakt dat een verschil! 

Ik voelde me uitgeblust, niet creatief, ik vond schrijven gewoon stom en ik wist het gewoon allemaal niet meer. Zo zat ik er ongeveer bij net voordat Corona begon. En Corona heeft er niet veel goeds aan gedaan. 

Ik stond letterlijk even stil. Maar dankzij de ochtend pagina’s, de drie morning pages van Julia Cameron, bleef ik toch in beweging. In het begin ging het stroef, wist ik niet waar ik over moest schrijven. Maar het gaat niet alleen steeds makkelijker, het heeft ook een positieve invloed op, tja, alles. 

Ik ben begonnen aan een blog challenge van 6 weken, lanceerde een nieuwe dienst en kreeg veel meer connectie met andere ondernemers en de meiden op kantoor. Allemaal doordat ik de morning pages begon te doen. 

Voor mij is het meer dan een opwarmoefening waar ik mijn schrijfbrein activeer. Ik denk het beste als ik schrijf. Als ik vastzit kan ik het beste dingen op papier zetten om helderheid te krijgen. Niet in een pro en con lijstje, maar gewoon achter elkaar doorpennen. 

Heel lang gunde ik mezelf daar de tijd niet voor. Dus ging de creativiteit op slot, reageerde ik op alles met ‘weet niet’ en had ik gewoon nergens meer zin in. Sinds ik weer ben gaan schrijven (en soms is het echt niets anders dan ‘zeuren’ op de pagina), weet ik weer beter wat ik wil, meer welke kant ik op wil en lukt het me weer om dingen echt aan te pakken. 

Beste 30 minuten van de dag!

Soms heb je van die momenten dat je niet meer je leven leidt. Dat je niet meer het idee hebt dat jij ergens controle over hebt. Alsof iemand anders letterlijke de touwtjes in handen heeft.

Ik denk dat veel mensen zich nu zo voelen in deze crisis.

Sinds maart mag er niet zoveel. Er kon zoveel niet. Iedereen zat thuis en er zat geen einddatum aan.

Ik heb dat gevoel, wat we allemaal kennen, geprobeerd te vangen in een beeld. Omdat we allemaal wel eens het gevoel hebben dat we zelf de touwtjes weer in handen willen nemen.

Vroeger was het altijd vaste prik: op Koninginnedag stonden mijn vader, zusje en ik op de rommelmarkt in Leeuwarden. Het was altijd de perfecte reden om de zolder en kamer op te ruimen en we hadden altijd genoeg spul om te verkopen. Het was ook altijd een goede manier om aan nieuwe stukken voor de verzameling te komen. Beren voor mijn zusje en olifanten voor mij. Inmiddels had ik er zoveel dat ik met een gedeelte van mijn verzameling in het Fries Museum had gestaan, maar er was altijd ruimte voor meer Olifantjes.

Een jaar stonden we de hele dag naast een mevrouw die ook heel veel olifantjes en Coca Cola spulletjes verkocht. Wat bleek, ze verzamelde heel actief olifantjes, maar was aan het opruimen geslagen. Uiteindelijk ging ik met een groot deel van haar olifantjes naar huis – veel daarvan had ik nog niet. De jaren daarop kwamen we elkaar steeds weer tegen. Soms kocht ze wat van mij en vaak kocht ik wat van haar.

We zochten elkaar altijd op en wisten altijd waar we stonden. Koninginnedag rommelmarkt voelde altijd als en grote gezellige familie. Aan het einde van de middag, tijdens de laatste Koninginnedag dat we haar zagen, kwam ze aan het einde van de dag kwam ze naar me toe met een grote tas, helemaal gevuld met olifantjes. Gewoon, zomaar. Ze wilde ze niet meer mee naar huis nemen. En er zaten een paar hele mooie tussen. Op dat moment barstte mijn kamer bijna uit zijn voegen zoveel olifantjes had ik. Voor veel mensen was het misschien een hoop ‘rommel’, maar voor mij was dat toen een heel mooi gebaar: iets wat jij niet meer nodig hebt, geven aan iemand die er heel erg blij mee is.

Verzamel ik nog steeds zo actief olifantjes? Nee. Ik hou het nu bij echt speciale dingen zoals Tuskers. Na mijn verhuizing naar Engeland, heb ik een heel groot deel van mijn verzameling heb ik gedoneerd aan Stichting Vrienden Van De Olifant. Dingen met emotionele waarde zitten nu nog in dozen. Veel van haar olifantjes heb ik niet meer en zijn naar de stichting gegaan. Ze hebben nu hun weg gevonden naar andere verzamelaars die er op hun beurt weer heel erg blij mee zijn, zoals ik toen ook was.

Vandaag is het 5 mei. Normaal zou ik vanmiddag in het Stadspark staan tussen de feestende mensen. Ik hou niet zo van grote groepen mensen, maar het bevrijdingsfestival is iets wat niet wil missen. Dit jaar moeten we op een andere manier vrijheid vieren en defineren wat dat in deze situatie is.

Van veel mensen hoor ik dat de nieuwe maatregelen grenzen aan de grondwet. Dat onze vrijheid ingeperkt wordt omdat we zoveel dingen niet mogen. Ik snap dat veel mensen zich opgesloten voelen. Beperkt in wat ze zo graag doen. Geen sociale uitjes meer, niet uiteten en niet met 10.000 man op een grasveld staan om bier te drinken.

De ene dag vind ik dat erger dan de andere. Vrijheid heeft in deze tijd een andere betekenis gekregen. Vrijheid voor mij, nu, is dat ik mijn werk overal kan doen, en dat het voor mij niet uitmaakt waar en wanneer dat is. Dat ik mijn bedrijf zo kan inrichten als ik wil, waar ik gelukkig van wordt.

Ik denk dat het helpt dat ik introvert ben, dat mijn versie van vrijheid niet afhangt of ik naar buiten kan of niet. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik snap ook dat dat voor sommigen niet zo is. Dat juist anderen het heel moeilijk hebben om vandaag niet uitgebreid de vrijheid te kunnen vieren.

Voor nu is dit de vrijheid waar we het mee moeten doen, een beperktere versie, maar wel een die er voor zorgt dat iedereen gezond blijft en dat iedereen straks die vrijheid kan vieren.

Bevroren. Zo voelde ik me sinds half maart. Paniek. Wat als ik straks geen klanten meer heb? Sinds het begin van de Corona crisis ging ik door met wat ik deed terwijl ik mijn inkomen terug zag lopen. Alsof iemand langzaam de wurggreep aantrok. Die vecht- en actiemodus was bij mij ver te zoeken. Tot vorige week.

De eerste zes weken waren weken van rouw. Van vloeken en tieren en toekijken of mijn inkomen waar ik zo trots op was (eindelijk geen bijstand meer) langzaam naar beneden viel. Voor mij geen rust om te reflecteren. Maar eerder paniek. Waar haal ik nieuwe klanten vandaan? Wat moet ik nou? Wat wil ik nou? Alle oude spoken vielen tegelijk weer uit de kast, waar ik ze zo netjes in had geduwd. Het zorgde voor een enorme creatieve blokkade. Overlevingsmodus was het woord. Krampachtig vasthouden wat je had.

Vorige week ging de knop om. Sinds ik met mezelf heb afgesproken dat ik elke dag een blog schrijf, maakt niet uit wat het is, is de blokkade ook vertrokken. Elke dag schrijf ik, en daarmee komen de nieuwe ideeën weer, zelfs een hele nieuwe dienst. En krijg ik weer lol in wat ik doe.

Ergens schop ik mezelf wel dat het zo lang heeft geduurd. Maar vandaag vroeg iemand me ‘is het echt zo lang die zes weken?’ Nee. Eigenlijk in perspectief niet. Maar ja, het is lang als je, je inkomen ziet dalen. Iets waar je zo hard voor gewerkt hebt. Ik was even uitgevochten. De geforceerde rust was nodig om het perspectief terug te krijgen.

Eigenlijk is dit net zoiets als een depressie. Als je het gevoel niet accepteert dat je, je even zo mag voelen, is het dweilen met de kraan open. Pas toen ik tegen mezelf zei dat het ok was om me even kut te voelen en dat ik niet meteen in de actiestand hoef, kwam de creativiteit weer terug. En daarmee de vechtlust, om weer al mijn energie in mijn business te stoppen, weer terug.

Dat had tijd nodig. Dus voor iedereen die nu worstelt: het is ok. Ja het is klote, maar soms is afstand nemen ook heel belangrijk. Je hoeft niet nu met hagel te gaan schieten en zo snel mogelijk weer online te komen. Soms mag je het even niet weten om daarna weer met volle energie verder te kunnen gaan.

Vorig jaar schreef ik een stuk tijdens het dieptepunt van mijn depressie en burnout. Het was voor mij een keerpunt en iets wat ik graag met jullie wil delen.

Fighting depression is like fighting quicksand: the harder you struggle, the worse it gets. The harder you fight, the worse the breakdowns get. The darker the world seems to become. Sometimes searching for the light is the one thing that brings out the darkness even more.

I’ve become accustomed to hiding away, not talk about it and pretend it’s not there. I wanted to make sure people wouldn’t feel awkward, strange, or worse, unaccepted around me. My whole life, I felt like I didn’t fit in like I didn’t belong. And that’s a lonely place to be. It’s the place where you start to crave attention, love, and acceptance from the wrong people: The asshole boss. The shitty boyfriend that claims your body whenever he feels like it. Desperate to find that one light that tells you, you are ok. You belong.

I can’t pinpoint the exact moment where my mood went dark, where the light days seemed like a faraway dream. At some point, I thought that this was just me, my personality. Dark periods, lighter periods. All ebbing and flowing like the sea. Replacing each other so smoothly you can’t find the edges. Sometimes with such violence that you don’t know up from down anymore. It all blurs together in one all-consuming swirl.

Only when I accepted the darkness and accepted it was ok to not ok, light returned. Not the stars, the moon and the sun, but the lights closer to me. The friends texting, asking if I was ok. The hugs that sweep me off my feet. The sleeping dogs on my lap. The older people smiling at me during my walks through the city. The friends that kept giving me pieces of their lights, knowing I couldn’t return at that moment, and still gave it anyway.

I was so busy fighting, I didn’t see it. And once I stopped, I noticed their light and how it had kept the small fire inside my soul burning.

Sometimes healing is not about fighting the darkness on your own. It’s sitting in the darkness until you recognise the light showing up as stars that are not light years aways anymore.

We are all made up of a thousand tiny stars.

Ik zit aan de eettafel als ik ze ’s avonds in de schemer vanuit mijn oog voorbij zie flitsen. Ze schieten voor het raam langs met een ontzettende snelheid en een wendbaarheid waarmee ze net stuntpilioten lijken. Het mooie aan op vier hoog wonen, is dat we op de perfecte hoogte zitten om de vleermuizen te zien.

Elke avond, sinds de lente begonnen is, komen ze vliegjes en mugjes snoepen. Omdat we ook nog eens vlak aan de rand van de stad wonen, zitten hier ontzettend veel vleermuizen. En ik vind ze echt fascinerend. Ik kan uren aan tafel zitten of voor het raam staan om ze te bekijken. Sinds de avonden warmer worden en we een outdoor zitzak kochten, liggen we ook wel eens ’s avonds op het balkon in de Fatboy te kijken naar de vleermuizen die over ons hoofd voorbij schieten.

Het is een van mijn kleine geluksmomentjes op de dag. Net als het eerste kopje thee ’s ochtends, de morning pages in de ochtend, en ’s avonds knuffelen met mijn vriend.

Er is een moment geweest waarop ik deze kleine momenten van tafel veegde. Dat ik ze niet belangrijk genoeg vond omdat het niet groot genoeg was. Maar deze kleine momenten, als je vriend thee voor je neerzet terwijl je hard aan het werk bent, die zijn zo belangrijk. Ja het is leuk als je een grote opdracht binnenhaalt en ja het is leuk als je samen op vakantie kan. Maar die kleine momenten door de dag heen en soms ook de voorspelbaarheid van die momenten zorgen ervoor dat elke dag iets moois heeft.

Ooit zei er iemand tegen me: als je maar lang genoeg mooie dingen ziet, dan word je er blind voor. Dat wil ik proberen te voorkomen. Want juist die dingen, die ‘gratis’ mooie dingen, die wil ik nooit voor ‘gewoon’ aannemen en ik wil nooit stoppen met ze op te merken en te zien

Hoe begin je je dag nou echt productief. Daar zijn al een hoop dingen geschreven van beginnen met sporten, mediteren, je bed opmaken en vooral niet beginnen met e-mail. Marieke Frankema maakte er een journal voor: Morning Magic.

Morning magic Marieke Frankema

De Morning Magic methode bestaat uit een aantal stappen: een affirmatie, een kaart trekken, je taken op papier zetten, een stukje journallen, meditatie en beweging. Om alles op een plek te houden maakte ze er een journal voor. En niet zo maar één, maar een knoeper van een boek waar je voorlopig wel even mee vooruit kan.

Je kunt het boek op zichzelf gebruiken, of ter ondersteuning van het Morning Magic abonnement waarbij je dagelijks een routine in je mailbox krijgt om je dag goed te beginnen.

Zelf was ik al fan van schrijven in de ochtend, gewoon alles op papier dumpen. Als ik het eens een ochtendje oversla omdat ik niet genoeg tijd heb, of geen zin heb, dan weet ik zeker dat de rest van de dag niet soepel zal verlopen. Dan ben ik veel chagarijniger, minder creatief, minder productief, en gewoon niet zo gezellig.

Daarnaast is het schrijven ’s ochtends ook een soort warming up voor ik met mijn werk begin. Als topsporter ga je ook niet met koude spieren een record zetten.

Dus veel elementen van de methode waren niet nieuw voor me. Maar ik kan me voorstellen dat mensen die ’s ochtends, niet schrijven en voor wie wel, dit nieuw is en hier ontzettend veel baat bij gaan hebben.

Een dikke aanrader ook, want Morning Magic zit echt bomvol met de liefdevolle energie en stem van Marieke die er echt heel goed in is om je op een lieve manier in beweging te laten komen.

(oh en p.s. Ik mocht dit boek redigeren!)