Duurzaamheid vindt Carl Drenth een rot woord, maar het omschrijft wel het beste wat hij bedoelt: een goede balans tussen people, planet, profit en pleasure. “Zoals Johan Cruijff zei: Het goede doel is niet je eigen doel. Daar ben ik heilig van overtuigd. Daar wil ik een belangrijke rol in hebben”, zegt Carl.

Accountant kantoor Alfa is 75 jaar geleden ontstaan vanuit het verzet. “Van oudsher waren we er echt voor de boeren. We hebben het nooit voor ogen gehad om te gaan voor maximale winst. Dat zit gewoon niet in onze organisatie”, zegt Carl. “We gaan echt voor duurzame relaties met klanten, medewerkers een maatschappij. Sommige van onze klanten zijn al 50 jaar klant. En onze medewerkers krijgen de kans om zich ruim te ontwikkelen. Doen we dat niet, dan zijn ze snel weg.”

Medewerkersparticipatie en samen het gesprek aan gaan

Ongeveer twintig jaar geleden verkocht Alfa het bedrijf aan de medewerkers. “Door medewerkersparticipatie profiteer je als medewerker als het bedrijf goed loopt. Alle medewerkers hebben nu de mogelijkheid om aandelen in het bedrijf te kopen en van de 1000 die er werken hebben ook ruim 600 dat gedaan”, zegt Carl.

Daarnaast is het binnen Alfa ook belangrijk dat iedereen zich blijft ontwikkelen. “Iedereen is bij ons verplicht om educatiepunten te halen. Zo zorgen we ervoor dat onze mensen zich constant blijven ontwikkelen. Daarnaast hebben we ook de functioneringsgesprekken anders ingericht. We noemen ze nu V3 gesprekken. Die gaan over wat wil je Versterken, wat wil je Veranderen en hoe wil je Vooruit. Dat geeft net even een andere insteek die meer gericht is op groei van de mens.”

Interne bewustwording is ook een onderdeel van de cultuur binnen Alfa. “We willen dat iedereen weet wat maatschappelijk relevant ondernemen is. En dat ze daar ook het gesprek met onze klanten mee aan kunnen gaan. Ik zou het heel mooi vinden als wij als Alfa daarop kunnen rapporteren voor onze klanten. Dus niet alleen over financiële cijfers, maar ook over impact cijfers. Om op die manier in kaart te brengen wat het onderscheidend vermogen van onze klanten is. ”

Om dat voor elkaar te krijgen investeert Alfa ook in gastsprekers en geeft Carl zelf zoveel mogelijk het goede voorbeeld. “Ik doe zelf bijvoorbeeld vrijwilligerswerk bij ZOA. Ik ben echt van mening dat je aandacht voor de mens moet hebben en goed moeten kijken hoe we met de planeet om gaan.”

Het gesprek aangaan met klanten

De volgende stap is het bewustzijn vergroten bij de klanten. “Met de kennis die onze medewerkers hebben, kunnen ze het gesprek aangaan met klanten. En dan niet alleen laten zien hoe het beter kan, maar juist ook laten zien hoe goed onze klanten al bezig zijn”, zegt Carl.

“Een van onze klanten is een veeboer en heeft net een stal voor 400 koeien gebouwd. Die voldoet aan alle milieuregels, de dieren hebben daar een prachtig leven met veel ruimte en vrije uitloopt. Daarnaast heeft hij twintig man in vaste dienst. De mensen kunnen opleidingen doen en de Arbo omstandigheden zijn goed. Maar zodra je begint over duurzaamheid, daar gruwelen de boeren van. Ik wil ze daarom juist laten zien hoe goed ze al bezig zijn. Daar gaat het om.”

“Ik heb de eerste keer de boeren op het Malieveld ook gesponsord”, zegt Carl. “Ik begreep hun heel goed. De manier waarop zij werken en de manier waarop zij hun geld verdienen is ontstaan vanuit de maatschappij en de vraag naar producten. Maar nu moet je wel kijken naar een vervolg stap. Als 17 miljoen mensen vinden dat er iets moet veranderen, dan moet je kijken wat dat voor jou als bedrijf betekent en hoe je daarin mee kan gaan. Heel veel doen de boeren namelijk al. Die impact in beeld brengen dat is echt een uitdaging.”

De nieuwe economie

Hoewel Alfa ondertussen ook veel sociale ondernemers als klant heeft, willen ze juist ook de traditionele bedrijven helpen om de transitie te maken naar de nieuwe economie. “Het activistische vingertje werkt niet bij deze bedrijven”, meent Carl. “Je moet ze laten zien hoe goed ze al bezig zijn en dan helpen om dat nog beter neer te zetten. Als kledingzaak moet het bijvoorbeeld niet zo zijn dat je niet weet waar je kleding vandaan komt. Dat is waarschijnlijk sowieso geen goede match als klant van Alfa.”

“Ten tweede willen we onze klanten 100% inzicht gegeven in hun eigen impact. Nu rapporteren we op basis van cijfers, maar we willen het gesprek op een andere manier aangaan. Je kan je afvragen of je dat als accountant wil doen, en dat is best een subjectief gebied, maar ik geloof er heilig in dat het kan.”

Op dit moment heeft Alfa een pilot lopen met een aantal kanten waarin ze rapporteren hoeveel impact er nou daadwerkelijk gemaakt wordt. “Daar zijn we ook speciale producten voor aan het ontwikkelen.”, zegt Carl. “Wat je wil is dat het uiteindelijk niet alleen meer over profit gaat.”

Daarnaast is verbinding ook een belangrijk element voor Alfa. De sociale ondernemers aan de traditionele bedrijven verbinden en laten zien wat er allemaal mogelijk is. “Ik zie daar voor mezelf een rol in, want ik vind het leuk om mensen te verbinden. Niemand doet het echt fout en we kunnen allemaal van elkaar leren.”

“Het gaat gewoon om het zetten van kleine stapjes”, zegt Carl. “We hoeven niet allemaal een Kees Klomp te zijn. Maar als je kleine stapjes blijft zetten kom je er ook. Zolang je ‘globaal denken, lokaal handelen’, aanhoudt maak je hoe dan ook impact.”

Botma en Van Bennekom heeft als missie om natuurlijke verzorgingsproducten te maken van biologische ingrediënten. Het doel is minimalisme in de badkamer. “Als je in een gemiddelde badkamer kijkt staat er voor alles wel een potje. Dat zijn echt marketing trucjes en die wij willen veranderen”, zegt Niels Gooijer.

Die missie trekken ze door in alles wat ze doen. Hun eerste product was haarzeep, en dat hebben ze ondertussen uitgebreid naar een huidbalsem en haarolie. “Dat zijn hele voedende producten die je op meerdere manieren kunt gebruiken. Want met een goed product kun je veel doen. Het is ons doel om veel te bereiken met weinig producten. Daarom hebben we een vrij eenvoudige lijn met weinig producten.”

Duurzaam ondernemen

Botma en Van Bennekom is in 2017 begonnen in de keuken van Rianne Botma. “Rianne en ik komen allebei uit de kunst, maar ze wilde iets praktisch gaan doen en iets moois aan de wereld toe te voegen”, zegt Niels. “Ze is haarzeep gaan maken en daar bleek ze heel erg goed in te zijn. Zeep is namelijk echt een vak.”

De zeepverkoop liep zo goed dat Niels, de vriend van Rianne, al snel betrokken raakte bij het bedrijf. “Onze producten liggen in 70 winkels, verspreid over het hele land. Van bio winkels tot kapperszaken en concept stores. We zijn aan het kijken hoe we dat kunnen uitdiepen en hoe we nog meer een community kunnen creëren.” Zo hebben ze tijdens de Coronaperiode een webshop aan hun website toegevoegd.

Natuurlijk schoon

Natuurlijk schoon is de subtekst van Botma en Van Bennekom en dat voeren ze door in elk aspect van hun bedrijf. “We proberen zo duurzaam mogelijk te ondernemen, met natuurlijke ingrediënten en op een zo groen mogelijke manier onze producten te produceren.”

Daarom proberen ze zoveel mogelijk ingrediënten lokaal te kopen. “Dat is niet voor alles mogelijk”, zegt Niels. “Zoals Shea butter, dat is een tropisch product. Die proberen we dan zo dicht mogelijk bij de bron te kopen bij iemand die zelf een bedrijf heeft opgezet in Afrika. Alle onze producten zijn dan ook fairtrade.”

Het is voor Botma en Van Bennekom belangrijk dat ze in de hele keten zo duurzaam en groen mogelijk zijn. “Maar 100% is gewoon niet haalbaar. Daarom vinden we Tony’s Chocolony zo’n mooi voorbeeld. Die hebben ‘op weg naar slaafvrije chocola’ op hun wikkel staan. Ze zijn heel open en transparant dat ze er nog niet zijn. Dat zijn wij ook en we vinden dat ook heel belangrijk. Ik denk dat dat zelfs nog sterker is dan zeggen dat je 100% iets bent. Als een bedrijf zegt dat ze 100% duurzaam zijn, dan is het een vorm van green washing, want dat kan gewoon nog niet helemaal.”

Foto: Luna Bouwhuis

Sociaal ondernemen

Sociaal ondernemen is voor Botma en Van Bennekom ook een belangrijk onderdeel van verantwoord ondernemen en vrij snel begonnen ze een samenwerking met Siza. In hun social werkplaats worden de zepen ingepakt door mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. “In het begin was ik niet zo’n voorstander, het voelde voor mij heel erg alsof we dit deden om te kunnen zeggen dat we sociaal bezig waren”, zegt Niels. “Maar vanaf het eerste moment was er een klik met de organisatie. Het is een mooie locatie, op een boerderij met veel dieren en ze zijn heel blij met ons.”

Ondertussen is Siza een vitaal onderdeel van hun bedrijf geworden. Niet alleen worden de zepen daar ingepakt, er worden ook producten gemaakt. “Wat ik mooi vind om te zien is dat de mensen daar heel trots zijn op wat ze doen. Ze voelen dat ze echt van belang zijn voor ons en dat ze op waarde geschat worden. Dat heeft voor ons ook heel veel meerwaarde.”

Daarnaast zorgt het ook voor goede input in hun bedrijf. “We waren op zoek naar iemand die een busje kon rijden. We hadden allerlei transporteurs gevraagd, en toen bleek dat er iemand bij Siza het hartstikke leuk vindt om te rijden, dus die rijdt nu onze producten intern van a naar b.”

Foto: Luna Bouwhuis

Corona

Corona hakt er ook voor Botma en Van Bennekom in. Dankzij het virus halveerde hun omzet en lag de productie tijdelijk stil. “Je zou denken dat iedereen juist zeep wilde kopen, maar dat viel tegen”, lacht Niels. Omdat veel winkels dicht gingen, vielen daardoor ook onze verkooppunten weg, en stopte de orders. “Gelukkig zijn veel van de winkels naar online webshops verschoven en kwam het weer op gang. We hebben inmiddels zelf ook een webshop opgezet.”

“Aan de andere kant hebben we van deze rustige tijd ook een deugd gemaakt. We zijn de afgelopen drie jaar hard gegroeid. Dus het was voor ons ook een goed moment om even stil te staan en juist plannen te maken voor de toekomst.”

“We willen een sluitendere lijn gaan aanbieden, met meer producten die op elkaar aansluiten, maar zonder dat we aan onze missie en filosofie voorbij gaan. Dit was een mooi moment om daar even goed over na te denken. We hebben vele mooie plannen voor de toekomst, met veel mooie producten op de planning.”

“Ik ben de gangmaker op elk feestje”, zegt Maxime Tauran. “Niet omdat ik wil dat de ogen op mij gericht zijn, maar omdat ik wil dat iedereen het naar zijn zin heeft.” Daarom startte ze in 2018 met de Breakfast Club om mensen met elkaar te verbinden. “De Breakfast Club is voor mijn geen doel, maar een middel om voor die verbinding te zorgen.”

“Altijd als er vroeger iets geregeld moest worden deed ik dat”, vertelt ze. “Of het nu ging om honkbalwedstrijdjes organiseren, schoolreunie, klassenuitjes, voetbaltoernooitjes met neefjes, ik deed het allemaal. Ik voelde heel sterk dat ik dat graag wilde doen. Voor mij is het heel belangrijk om mensen blij en gelukkig te zien. Daar word ik zelf ook blij en gelukkig van.” 

Dus is ze in 2018 de Breakfast Club begonnen. “Dat doe ik echt 1000% uit liefde om mensen samen te brengen en die verbinding aan te gaan.” Maar het gaat niet alleen om de verbinding, het gaat juist ook om samen een diepere laag te bereiken, dat iedereen zich tijdens een Breakfast Club open en kwetsbaar open durft te stellen. “Als ik me kwetsbaar en open durf op te stellen, dan gaan anderen dat ook doen.” 

“Eigenlijk zou ik elke Breakfast Club aan iedereen willen vragen: wie ben je? En wat voel je?” zegt Maxime. “Ik ben niet iemand die zich in een bedrijfsidee vastbijt. Het bedrijf wat ik nu heb is er een die bijdraagt aan die stip op de horizon: mensen met elkaar verbinden. En dat kan best over een tijd een andere vorm aannemen.”

Online Breakfast Club

Toen Corona kwam, konden de geplande Breakfast Clubs niet doorgaan. De eerste paar weken wist Maxime niet zo goed wat ze er mee moest en hoe ze een digitale omslag wilde maken. Maar die kwam er wel. Op 1 april hostte ze de eerste online Breakfast Club via Zoom.

“Ik vond dat in het begin heel ingewikkeld”, zegt ze. “Ik dacht: online kan je toch helemaal geen verbinding met elkaar leggen? Maar toen we eenmaal online waren, leerde ik er heel veel van. De groepen waren veel kleiner en daardoor was het juist makkelijker om die diepere laag te bereiken. De gesprekken waren zo mooi, oprecht en diep, dat we echt tot de kern kwamen en iedereen zijn muurtje liet zakken. Het is alsof je een lijntje voelt vanuit iemands hart naar het jouwe.” 

“Wat ik vooral heb geleerd tijdens de online Breakfast Club is beter leren luisteren”, vertelt Maxime. Elke sessie begon ze met de vraag ‘Wat vind je lastig?’ of ‘is er iets waarmee we met je mee kunnen denken?’. “In het begin gaf ik heel snel verschillende oplossingen, omdat ik iedereen zo graag wil helpen. Ik wil mensen behoeden dat ze niet zo lang struggelen zoals ik doe. Ik ben een echte doener en daar wil ik mensen mee helpen.” 

“Maar ik besef ook dat als iemand zijn beste zelf wil zijn, zij dat alleen maar zelf kan doen. Dus ik heb leren luisteren naar mensen en geleerd de juiste vragen te stellen: Waarom is dat belangrijk voor je? Wat voelt voor jou goed? Maar ook: wat zou jij nu willen doen?”

Toch geeft ze nog steeds graag voorbeelden aan mensen. “Om ze op weg te helpen en te laten zien welke opties er allemaal zijn. Maar dat vind ik ook wel lastig. Ik ben vaak bang dat ik teveel over mezelf praat en dat mensen denken: het gaat altijd maar over haar.” 

Bevestiging zoeken en veel geven

De balans tussen geven en nemen is voor Maxime iets waar ze nog vaak tegen aanloopt. “Ik bied het iedereen aan om vragen in te brengen, maar zelf doe ik het niet”, zegt ze. “Ik vind het heel lastig, en kan heel goed de focus op een ander leggen zodat hij niet op mij ligt. Ik stel me wel kwetsbaar en open op, dat is nodig voor de veilige sfeer die ik met de Breakfast Club wil bereiken, maar ik ga niet altijd zelf helemaal in op de diepere laag, want dan heb ik snel het idee dat ik aan het zeuren ben.”

Het is dan ook niet verrassend als ze zegt dat haar lat intens hoog ligt. “Het kan altijd beter en het is nooit goed genoeg. Ik vind het maken van keuzes daarom ook heel lastig, want voor mijn gevoel doe ik er altijd iemand pijn mee. Soms zou ik wel eens willen dat ik een machine had die keuzes voor me maakt.” 

Dus ze geeft heel veel, maakt mensen blij met kleine cadeautjes en alle mensen die naar de offline Breakfast Club gingen kregen een kaartje in de bus. “Dat past gewoon echt bij mij, ik hou er van om mensen blij te maken, al is het maar met een klein gebaar.” 

En dat blijft ze doen, online of offline, zolang er maar verbinding is. “Inmiddels zijn de offline Breakfast Clubs weer begonnen. De eerste was in Zwolle op een mooie locatie met een fijne kleine groep. Ik weet nu heel zeker dat ik hier niet mee wil stoppen. Het verbinden van mensen met de Breakfast Club, daar word ik heel gelukkig van.”

Stel je voor, je opent ’s ochtends je gordijn en in plaats van een een zwart dak, zie je een mooi groen dak? Dat gevoel willen Eelko Sieval en Coen Visser van TOPGROEN voor elkaar krijgen. “We willen het zo makkelijk mogelijk maken voor mensen om een groen dak zelf te leggen”, zegt Coen.

Het idee voor het platform TOPGROEN is ontstaan toen Eelko en Coen samen op reis in India waren, waar ze samen vrijwilligerswerk doen. Beiden hebben ze andere bedrijven, waaronder een in de bouw (Coen) en in de software (Eelko), maar samen een bedrijf beginnen stond nog op de wishlist. “TOPGROEN is ook echt missie een gedreven bedrijf”, zegt Coen. “We willen binnen 10 jaar 1 miljoen vierkante meter groene daken leggen. We zijn geen klimaatridders, maar vinden wel dat er wat moet gebeuren. Daarom willen we het groen en de natuur weer terug naar de stad halen.”

Lees verder op Impact Less

Als je business draait om offline werken met mensen en het lakken van nagels, dan ligt het sinds de Corona crisis in een klap stil. Dat is voor Korien Thiewes het geval. “Maar het heeft me wel gelijk aan het denken gezet wat ik wel kan doen. Dat is iets wat er altijd in heeft gezeten.”

Foto door Mariska de Groot

Korien geeft ondernemers coaching op het gebied van merkstrategie, terwijl ze hun nagels lakt. Een bijzonder combinatie die is ontstaan na de geboorte van haar drieling Lin, Sep & Matt. Nu contactberoepen niet mogen, is het voor Korien ook even omschakelen: wat kan ik nu doen? “Ergens doet het me ook wel denken aan mijn eigen ‘crisis’ toen ik zwanger was van mijn drieling. Met 27 weken werd ik opgenomen en kwam alles voor mij neer op mindset om daar zo goed mogelijk voor mezelf en mijn kinderen uit te komen. Maar een ding was duidelijk, zoals ik toen mijn leven leidde, dat ging na de geboorte niet meer. Deze periode nu, voelt een beetje hetzelfde.”

Sit Back and Polish

Waar veel ondernemers in reactie op de crisis, online schoten, was dat voor Korien niet het geval. “Ik was al bezig met kijken of ik het lakken van nagels en coaching naar de huiskamer kan brengen”, zegt Korien. “Dat mensen ook zelf aan de slag kunnen om te reflecteren en een momentje voor hunzelf te nemen. Ik merkte ook dat er steeds meer vrouwen bij me kwamen die geen ondernemer waren, maar wel even wilden sparren. Daarom wil ik dit voor zoveel mogelijk vrouwen beschikbaar maken.”

Onder de naam Sit Back and Polish lanceerde Korien haar platform waar in juni de cursus start. Elke maand komt er een nieuwe cursus, met een ander thema. En natuurlijk zit daar een bijpassende nagellak bij zodat je zelf aan de slag kunt. Alles is gericht op het nemen van een moment rust voor jezelf. “Mijn grootste droom is om een eigen selfcare nagellakmerk te lanceren. Ik ben nu bezig met een partner om die lijn te produceren zodat het echt allemaal mooi op elkaar aansluit.”

“Mijn missie is om voor iedereen een moment van bewustwording te creëren en ruimte te maken voor balans en om goed na te denken over de vraag ‘wat wil ik nou echt’. Niet iedereen vindt het fijn om te mediteren, maar iedereen kan nagels lakken en zo dat momentje rust nemen.”

Foto door Mariska de Groot

Crisis

Twee jaar geleden kwam Korien erachter dat ze op een natuurlijke wijze zwanger was geworden van een drieling. Iets wat niet vaak voorkomt. Maar wel iets wat haar leven meer focus heeft gegeven. “Lin, Sep & Matt hebben me een zaklamp gegeven, daardoor valt er zoveel af en is het zoveel makkelijker om te focussen”, zegt Korien. “In de Corona Crisis heb ik nu een lasergun gekregen. Ik moet nu nog selectiever zijn waar ik me mee bezig hou, want kan ik effectief maar anderhalve dag werken, omdat de kinderen nu thuis zijn.”

Afgelopen week kluste Korien aan haar thuiskantoor. “Ik stond afwisselend met een kwast, laptop of een kind in mijn handen”, lacht ze. Deze Corona periode vraagt voor iedereen om een nieuwe aanpak. “We worden nu tot stilstand gebracht door de crisis en iedereen moet even een nieuwe modus vinden”, zegt Korien. “Ik merk dat veel mensen gaan nadenken over wat je gedaan hebt de laatste tijd. De volgende vraag is dan: waarom heb ik eigenlijk zo hard gewerkt? Dat gebeurde bij mij ook na de geboorte van Lin, Sep & Matt.”

“Ik heb dat stemmetje dat vroeg ‘is dit nou alles’ veel te lang genegeerd. Bij alle beslissingen die ik nu maak vraag ik me ook af of ik er echt gelukkig van word en welk voorbeeld ik voor mijn kinderen wil zijn. En dat antwoord vind je juist in momenten van stilstand.”

Foto door Mariska de Groot

“Deze Corona-periode voelt nu even shit, maar uiteindelijk voel je je ook dankbaar dat je die eyeopener hebt gekregen”, meent Korien. “Dat is wat Julia Roberts zegt in de film Eat Pray Love: Ruin is a gift. Ruin is the road to transformation. Dat is ook echt zo. Doordat ik zo vroeg opgenomen werd had ik niet te tijd om na te denken over wat ik wilde met mijn bedrijf als mijn kinderen eenmaal geboren waren. Maar ik heb ook heel erg genoten van die periode, de liefde, verbinding en aandacht voor elkaar.”

Lin, Sep & Matt

De meerling zwangerschap van Korien kwam als een verrassing. “En misschien is het zelfs wel mijn redding geweest”, lacht ze. “Ik was vanaf het eerste moment dolgelukkig en we hadden het gevoel dat we de jackpot hadden gewonnen. Gelijk ging bij mij de knop om en deed ik er alles aan om mijn stressniveaus zo laag mogelijk te houden om gezonde groei te stimuleren. Ik had maar een doel: zorgen dat we gezond met z’n vijven het ziekenhuis uit zouden lopen.”

Toen haar kinderen uiteindelijk met 30 weken geboren werden, volgende er een periode van ziekenhuis in en uit. Daarna, toen iedereen gezond en wel thuis was, knalde de onrust er in. “Ik wilde zo snel mogelijk weer wat gaan doen zodat ik ook weer financieel kon bijdragen aan het huishouden. Maar als ik parttime ging werken wilde ik wel iets doen wat ik leuk vond. Die vraag en welk voorbeeld ik voor mijn kinderen wilde zijn, werden mijn leidraad om mijn business aan te pakken en beginnen met het lakken van nagels.”

“Eerst dacht ik dat mensen me compleet uit zouden lachen: merkspecialist wordt nageltrutje. Maar ik werd er blij van, en daarom ben ik het maar gewoon gaan doen. Ik had ook het geluk dat ik een coach had die op dat moment de juiste vragen stelde.”

“Dat heeft er voor gezorgd dat ik nu echt met een laserfocus voor mijn dromen ga. Iets wat ik veel te lang heb uitgesteld. Ik wil nu met Sit Back and Polish mensen helpen niet diezelfde fout te maken. Ik wil ze de juiste vragen stellen, waardoor ik ze aan het denken zet. We razen allemaal maar door zonder even een moment in te checken of je nog wel op de goede weg zit. Daar is het nu, het moment voor. Met Sit Back and Polish wil ik mensen helpen die momenten van rust en reflectie te nemen om ze zo te helpen de verbinding met zichzelf aan te gaan zodat ze elke crisis aan kunnen.”

Wie Ilse Zijlstra niet kent, mist iets. Haar stories dagelijks op Instagram zorgen altijd voor een heerlijk positief gevoel. Haar positiviteit is aanstekelijk en ook heel oprecht. “Ik ben ook niet altijd een blij ei, en dat hoort er ook bij. Maar ik probeer wel altijd elke dag te genieten van de kleine dingen,” zegt Ilse.

Wie Ilse volgt ziet haar veel wandelen in de natuur, door Groningen en genieten van het geluid van de vogels. Afgestudeerd als psycholoog heeft Ilse als missie om positiviteit weer terug te brengen in de wereld. “Ik wil een lichtpuntje voor mensen zijn, ze hoop geven. En ze inspireren om te kijken naar de kleine dingen waar je blij van wordt.” Iets waar we, juist nu, in deze tijd allemaal wat meer van nodig hebben.

Elke dag een beetje positiviteit

“Ik geloof oprecht dat iedereen die iets wil, zich alleen maar gelukkig wil voelen”, zegt Ilse. “Of dat nou is dat je een auto, of op wereldreis wil. Iedereen denkt dat die dingen gelukkig maken. En ik geloof best dat die grote dingen je even gelukkig maken, maar iets fysieks maakt nooit blijvend gelukkig. Maar je kan dat geluk wil dichterbij vinden. En dat vinden mensen vaak moeilijk. Daarom wil ik mensen laten zien wat er al wel is.”

Nu we met z’n allen alleen maar thuiszitten helpt het focussen op de goede dingen juist om deze periode wat minder zwaar te laten voelen. “Ik merk zelf dat ik dat nu ook extra nodig heb”, zegt Ilse. “Ik had gisteren een baaldag dat ik me even om alles zorgen maakte en me thuis niet kon focussen. Aan het eind van de dag schrijf ik altijd drie goede dingen op. Voor die dag heb ik toen alles opgeschreven wat goed ging. Toen kwam ik erachter dat het best een goede dag was geweest, al voelde ik me gewoon niet zo. En dat is dan ook prima.”

Maar ze kan zich wel voorstellen dat het niet voor iedereen makkelijk is om nu die kleine geluksmomentjes te zien. “Ik kan me voorstellen dat als je nu thuiszit met kleine kinderen die zorg nodig hebben en je moet ondertussen ook nog hard aan het werk dat je denkt ‘rot op met je blije dingen’”, zegt Ilse. “Er worden nu gewoon wel heel veel dingen van je verwacht. En dat is voor sommige lastiger dan voor anderen. Extraverten zullen het nu heel wat moeilijker hebben. Ik vind het zelf ook wel moeilijk dat ik nu geen mensen zie. Van even bellen met een vriendin of video bellen met mijn vader en zus kan ik nu helemaal opleven.”

Lessen geleerd tijdens de corona crisis

Ook voor Ilse zorgt de thuisisolatie voor uitdagingen. “Bijvoorbeeld mijn eigen irrationele gedachten, dat ik thuis niet productief kan zijn. Ik mis dat ik niet even met iemand kan sparren. Voor dit begon zat ik altijd in Inspiratie café OSO. Dat mis ik wel heel erg.”

“Maar ik vind het ook wel mooi om te zien hoe snel wij ons kunnen aanpassen”, zegt Ilse. “Ik hoor van veel mensen dat ze hun ritme toch wel weer gevonden hebben in de nieuwe situatie. Al is dat natuurlijk niet voor iedereen zo.”

“Zelf heb ik gemerkt hoe belangrijk familie is voor me. Ik heb laatst een kaartje bij mijn opa in de bus gedaan. Mijn oma is in februari overleden. En ik vond het zo fijn dat we even naar elkaar konden zwaaien. Die verbinding tussen mensen is wel echt nu sterker geworden.”

Die verbinding merkt ze ook op straat en in de winkel. “Je maakt wel meer oogcontact met mensen, even elkaar aankijken om te bepalen wie er met een boog om de ander gaat lopen. En je ziet heel veel initiatieven dat mensen elkaar gaan helpen, met de boodschappen en andere dingen waar mensen nu hulp bij nodig hebben. En dat vind ik echt heel mooi om te zien. We doen dit toch allemaal met elkaar. En ik hoop dat dit echt voor een blijvende verandering in de wereld zorgt.”

Ilzi Creations: Wandelcoaching, sieraden en yoga

Voor haar bedrijf, Ilzi Creations heeft het ook gevolgen. Zo was Ilse net gestart met wandelcoaching, en gaan veel van de markten waar ze haar sieraden verkoopt niet door. “Ik merkte in het begin dat ik ook juist heel veel ideeën kreeg. Teveel om te doen. Ik ben ze maar gaan opschrijven, maar ik moet bijvoorbeeld nu wel echt met mijn website aan de slag.”

Daarnaast is ze nu ook een online training aan het ontwikkelen. “Zo kan ik toch doorgaan met mijn missie ook al kan ik nu geen face-to-face wandelcoaching doen. Daarom doe ik nu telefonische wandelcoaching.” De sieraden waar ze nu bekend om staat worden voor haar dan ook steeds meer een middel. “Ik mocht laatst een tekstarmband maken voor iemand en aan de telefoon werd het bijna een coaching gesprek. Ik vroeg haar wat ze meer op een dag wilde ervaren, waar ze behoefte aan heeft. Daar is toen een hele mooie tekst uit ontstaan. Dat zijn echt dingen waar ik heel gelukkig van word.”

En ondanks dat de crisis en de thuisisolatie uitdagingen met zich meebrengen, focust ze zich daarop. “Ik wil deze tijd gebruiken om mijn coaching en training goed neer te zetten.” En met Ilse’s positieve instelling gaat dat zeker goedkomen.

Corona is een tijd met nogal wat negatieve gevolgen voor ondernemers. Veel mensen die hun werk niet kunnen doen. Voor Pauline Gils was dit juist het duwtje in de rug wat ze nodig had om haar hart te volgen en mensen te helpen en begeleiden met astrologie.

“Ik durf eigenlijk niet te zeggen dat dit een fijne tijd is voor mij”, lacht ze. “Maar eigenlijk is dat het wel.” Pauline is ook personal trainer, maar al haar trainingen liggen door het Corona virus en de bijbehorende maatregelen helemaal plat. “Het sporten ligt nu gewoon echt helemaal stil.”

“Ik was al bezig met het opzetten van The Cosmic Compass, maar ik kan wel echt zeggen dat het in deze tijd in een stroomversnelling is gekomen. Alsof het universum me nog even een laatste duwtje in de rug geeft om dit echt te gaan doen.”

Pauline’s website is nog niet klaar, maar ze biedt via Instagram al wel haar diensten aan. De aanvragen stromen binnen voor de mini astro bio’s die ze voor mensen maken. “Mensen zijn super enthousiast. Ik denk ook dat het komt omdat mensen het juist nu heel fijn vinden. Ze zitten thuis en denken na over de vraag: wie ben ik? En wat moet ik. De astro bio’s geven heel veel inzichten. Dat geeft mensen, ook die het nu zwaar hebben, heel veel rust.”

Corona is de tijd voor verandering en doorpakken

Als personal trainer is Pauline al gewend om mensen te coachen. “Daar draait het ook om het analyseren van mensen, om te kijken wat ze nodig hebben om daar te komen waar ze willen komen”, zegt Pauline. “Maar dat is meer gericht op de buitenkant, terwijl astrologie zich heel erg richt op de binnenkant. Voor mezelf heb ik het idee dat ik mijn werk als personal trainer, hoe leuk ik het ook vind, nodig had om daar te komen waar ik moest komen: bij astrologie. Want dit ben ik gewoon. Als ik even niets te doen heb, is dat het eerst wat ik erbij pak. Daar ligt mijn hart.”

Doordat het geven van trainingen helemaal wegviel, heeft Pauline ineens de tijd om er écht voor te gaan. “Dat is ook best wel eng. Want nu heb je die bal in handen, moet je hem vasthouden en er ook echt iets mee doen.”

“Maar aan de andere kant is het ook heel fijn. Het is een soort lege pagina en het normale ritme is helemaal weg. Ik heb de ruimte om mij bezig te houden met mijn website, met het uitschrijven van de astro bio’s, echt het finetunen van alles. Daar ben ik echt heel erg dankbaar voor.”

“Ik deed eerder de astro readings ook face-to-face, maar dat kan nu niet. Nu krijg ik via Instagram soms ook een naam en een geboortedatum van iemand die ik ook helemaal niet ken. Dus nu is het nog meer een test voor mijn kennis en meer kans om te oefenen. Meestal zie en voel ik dingen aan, nu moet ik er op letten dat ik dingen duidelijk verwoord en ook nog eens goed uitleg voor mensen die geen verstand hebben van astrologie. Zonder Corona had ik dit veel langer uitgesteld om dit zo op deze manier te proberen.”

Liefde voor astrologie

De liefde voor astrologie zit er al vanaf een jonge leeftijd in. “De tante van mijn stiefvader is astrologe en toen ik nog heel jong was, werd mijn chart vaak erbij gepakt tijdens haar opleiding”, vertelt Pauline. “Er zitten een aantal dingen in mijn chart die heel zeldzaam zijn, dus het ging vroeger ook vaak over mij en wat mij zo bijzonder maakte. Ik heb dat nooit vreemd of zweverig gevonden, maar juist mega interessant. En het is als kind gewoon heel fijn om te horen dat je speciaal bent en wat er bij jou hoort. Dat geeft een bepaald soort rust.”

Astrologie gaf haar het gevoel dat ze goed is zoals ze is. “Dat was heel fijn, omdat mijn jeugd niet zo warm was. Het gaf mij de steun die ik nodig had. Ik denk dat veel volwassenen daar ook nog behoefte aan hebben. Ik hoor veel mensen namelijk zeggen dat ze zich zo herkennen in de beschrijvingen die ik maak, dat het een soort thuiskomen in jezelf is.”

“Het probleem is dat we heel erg opgroeien met het idee dat alles maakbaar is. Dat je er iets aan kan doen en alles haalbaar is. Maar we zijn allemaal heel erg verschillend. Je doet altijd dingen op een bepaalde manier die eigen is voor jou”, zeg Pauline. “Iedereen heeft de behoefte om te horen dat ze ok zijn, dat je mag zijn wie je bent. Met wat ik doe wil ik mensen meer houvast geven in hun eigen kern en ze laten zien dat ze zichzelf mogen accepteren in hoe ze zijn. Want iedereen is mooi zoals ze zijn.”

Een parttime baan, werken als ondernemer en drie jonge kinderen (3, 6 en 9). Voor Myrthe Tijhuis betekent Corona flexibel omgaan met je tijd: “Waar je normaal alles onder werktijden kan doen, moet je nu veel flexibeler omgaan met de tijd die je hebt. Dus vroeger beginnen en veel langer doorgaan.”

Myrthe werkt bij Fontys Hogeschool en heeft haar eigen onderneming Komt Goed Support waar ze als VA ondernemers ondersteund. Al zes weken lang begint haar werkdag om 5 uur. Dan kan ze nog eerst wat werk voor haar eigen klanten gedaan krijgen, voor de stroom Zoom vergaderingen begint. “Alles loopt door elkaar, de telefoon gaat steeds, de kinderen zijn er ook klaar met het thuis zitten, en iedereen wil vergaderen via Zoom.”

Grenzen tussen werk en privé vervagen

Een van de dingen die ze ook merkt is dat de grenzen vervagen. Iedereen werkt wanneer ze kunnen. “Je hebt het idee dat je altijd aanstaat. Soms belt er een collega om half zeven ’s avonds, normaal zouden ze dat nooit doen, maar dan komen ze eindelijk aan werk toe. Dat is niet heel fijn voor je mentale gesteldheid.” Eigenlijk had ze nu op camping in Italië zullen zitten, maar dat gaat dankzij Corona niet door. Dus maken ze er thuis het beste van. Het lekkere weer en de verse pizza’s van haar man halen Italië naar Brabant.

Gelukkig hebben zowel Myrthe als haar man (ook een ondernemer) genoeg werk. “Ik merk zelf dat ik van meerdere grote bedrijven extra klussen krijg omdat ze juist nu toekomen aan al die dingen die zijn blijven liggen. Ik ben vooral echt heel dankbaar dat we allebei genoeg werk hebben en geen gebruik hoeven te maken van de regelingen van de overheid. Maar ik durf niet te zeggen hoe dit er straks uitziet als dit nog een half jaar of zo gaat duren.”

Terug naar school

Met drie kinderen thuis betekent het dat er ook schoolwerk gedaan moet worden. “Ik heb zoveel respect voor alle juffen en meesters. Voor dat schoolwerk ben ik gewoon niet in de wieg gelegd. Ik doe maar wat”, zegt Myrthe. “Het scheelt natuurlijk wel heel erg wat de school doet. Er zijn scholen die alles tot in de puntjes voorbereiden en waar kinderen de halve dag online zijn, maar er zijn ook scholen, zoals die van mijn kinderen, die geven wat werk mee en zoek het maar uit.”

Of het teruggaan naar school het makkelijker zou maken voor Myrthe om meer werk binnen werktijd gedaan te krijgen weet ze niet. “Ze gaan maar voor de helft naar school, dus gaan ze dan tegelijk naar school? Want of ik er nou een of twee thuis heb zitten maakt niet uit, dan kan ik ze net zo goed alle drie thuis hebben.”

Voor nu neemt ze eerst even een week vakantie. Genieten van het Nederlandse weer en niet zichzelf in een spagaat tussen werk en thuis hoeven trekken. “En daar heb ik, nu, heel erg behoefte aan.”

Een aantal maanden geleden lanceerde ik iets nieuws. Stilletjes. Te stilletjes eigenlijk. Want ik ben er nog steeds verschrikkelijk trots op. In februari lanceerde het online magazine: Impact Less.

Het online magazine is een inspiratieplatform voor sociaal en duurzaam ondernemers. Echte impact makers dus. Tijdens de lancering op 6 februari was er ook een pdf versie met alle stukken en interviews.

Elke week verschijnen er inspirerende interviews met ondernemers zoals Carl Drenth van Alfa en Jos Meijers van Toentje.

Carl Drenth

Alfa maakt klanten bewust van de impact die ze al maken

Duurzaamheid vindt Carl Drenth een rot woord, maar het omschrijft wel het beste wat hij bedoelt: een goede balans tussen people, planet, profit en pleasure. “Zoals Johan Cruijff zei: Het goede doel is niet je eigen doel. Daar ben ik heilig van overtuigd. Daar wil ik een belangrijke rol in hebben”, zegt Carl.

Accountant kantoor Alfa is 75 jaar geleden ontstaan vanuit het verzet. “Van oudsher waren we er echt voor de boeren. We hebben het nooit voor ogen gehad om te gaan voor maximale winst. Dat zit gewoon niet in onze organisatie”, zegt Carl. “We gaan echt voor duurzame relaties met klanten, medewerkers een maatschappij. Sommige van onze klanten zijn al 50 jaar klant. En onze medewerkers krijgen de kans om zich ruim te ontwikkelen. Doen we dat niet, dan zijn ze snel weg.”

Lees de rest van het interview op op Impact Less.

Tuinieren midden in Groningen stad voor de voedselbank

In 2012 was Jos Meijers het zat om voor een baas te werken. En terwijl hij thuiszat, bedacht hij een revolutionair nieuw idee: een voedseltuin voor de voedselbank, midden in Groningen stad. Daar is Toentje uit ontstaan. “In het hoogseizoen leveren we nu 4500 kilo aan de voedselbank. Dat komt neer op 18.000 porties per jaar. En met ons nieuwe project ‘Boeren voor de voedselbank’, wordt dit alleen maar meer. Toentje, Terra en een aantal akkerbouwers gaan samen aan de slag voor een nog grotere stroom van groenten voor de voedselbanken.”

“In mijn vorige werk kwam ik veel jongens tegen, die van de voedselbank afhankelijk waren”, vertelt Jos. “Die vertelden dat er veel houdbare producten waren zoals macaroni, en producten in blikken, maar geen verse levensmiddelen. Daar wilde ik wat aan gaan doen.”

Lees de rest van het interview op Impact Less.

Wil je de PDF versie van het eerste nummer downloaden? Dat kun je hier doen.

Deze tijd is een zoals we het nog nooit meegemaakt hebben. We zitten met z’n allen thuis. De straten zijn leger, een het openbaar vervoer rijdt rond vaak zonder iemand er in.

Dus hulde aan alle mensen die gewoon doorwerken terwijl de rest van ons binnen zit.⠀

De mensen die het openbaarvervoer draaiende houden. Ook als ze met lege bussen door de lege straten rijden en ze alleen voor in de bus zitten. Afgeschermd voor de veiligheid.

Een aantal weken geleden had ik mezelf voorgenomen iets te doen wat ik doodeng vond. Om mezelf uit mijn comfortzone te trekken.

Ging het soepel? Nee niet bepaald.⠀

Op een donderdagochtend liep ik met mijn camera in mijn hand de flat uit. Lood in mijn schoenen, maar recht op de bus af.⠀

Of nee, toch niet.⠀

Ik liep door alsof ik toch niet naar de bus moest en bleef twijfelend op de rotonde staan.⠀

Dit werd helemaal niets. Ik draaide me om en schoot snel een plaatje van de achterkant van de bus.⠀

Nee, dat ziet er niet uit. Snel naar weer binnen.⠀

Ik was al bijna binnen toen ik toch besloot er tóch voor te gaan, holde de straat weer over en vroeg of ik binnen in de bus een foto mocht maken (swipe voor de foto). De chauffeuse vond het goed.⠀

We raakten aan de klets en ik vroeg of ik ook een foto van de voorkant van de bus mocht maken. Ook dat mocht. Ik schoot een paar plaatjes en zwaaide naar haar als dankjewel.⠀

Maar binnen sloeg de twijfel weer toe: teveel reflectie, de lucht was te helder, te druk. Nee, dit was echt niets.⠀

Ik wilde hem al bijna afschrijven toen ik tóch op zwart wit drukte. En toen viel alles op zijn plek. De foto klopt gewoon zo. En ja, ik durf best te zeggen dat ik hier trots op ben.⠀

Wat heb ik hiervan geleerd:⠀
🌟 Ik ben te streng naar mezelf.⠀
🌟 Als je dingen vriendelijk vraagt en uitlegt waarom mag heel veel.⠀
🌟 Soms vallen achteraf dingen op zijn plek⠀
🌟 Buiten je comfortzone ontstaan mooie dingen⠀
🌟 Als je denkt dat iets niet werkt moet je er op een andere manier naar kijken.